พอคนกลุ่มนั้นได้ยินคำพูดของซูเหมียวเหมียว สีหน้าก็เผยความตื่นตระหนกออกมาเล็กน้อย
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เธอรู้ได้ยังไงว่าเป็นเสียงพวกเขา?
“หึ เดิมทีฉันแค่อยากลองหยั่งเชิงพวกคุณดู ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนที่หัวหน้ากองพลส่งมาจริง ๆ” ซูเหมียวเหมียวหัวเราะเยาะ
“เธอหลอกพวกเรา!” ชายกลุ่มนั้นโมโหจนแทบคลั่ง
“พวกคุณเป็นคนของหัวหน้ากองพลเหรอ?” หวังหงเจี๋ยเพิ่งเข้าใจคำพูดของซูเหมียวเหมียว
“นี่เป็นเรื่องระหว่างฉันกับหัวหน้ากองพล ไม่เกี่ยวกับพวกคุณ ถ้าตอนนี้ยอมถอยไป ฉันจะไม่เอาเรื่อง” ซูเหมียวเหมียวพูดเสียงเย็น
คนกลุ่มนั้นพลันไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี
เดิมทีพวกเขาคิดจะแกล้งทำเป็นโจร ปล่อยให้คนพวกนี้ตกใจจนกลับไปก็จบ แต่ตอนนี้อีกฝ่ายจำพวกเขาได้แล้ว เรื่องเลยไม่ง่ายเสียแล้ว
แต่หัวหน้ากองพลสั่งตายไว้แล้วว่า วันนี้ห้ามคนจากหมู่บ้านสือหม่าโถวเข้าเมืองอำเภอเด็ดขาด
“ดูท่าพวกคุณคงไม่คิดจะหลีกทางสินะ” ซูเหมียวเหมียวไม่มีความอดทนพอจะรอให้พวกเขาคิด ในเมื่อไม่ตอบก็ถือว่าปฏิเสธ
เธอกระโดดลงจากเกวียนลาอย่างคล่องแคล่ว แล้วเดินตรงไปหาคนกลุ่มนั้น
“เหมียวเหมียว เธอจะทำอะไร?” ฮั่วซินหย่วนกับหวังหงเจี๋ยเห็นท่าทางของเธอ ก็รีบตามเข้าไปทันที
“ก็อัดคนไง” ตอนพูดซูเหมียวเหมียวยังยิ้มอยู่เลย
ฮั่วซินหย่วน “……”
หวังหงเจี๋ย “……”
แต่ไม่นาน ซูเหมียวเหมียวก็พิสูจน์ให้เห็นด้วยการลงมือจริง ว่าเธอไม่ได้พูดเล่น