พวกเขาโชคดีที่ขึ้นรถได้ทันในวินาทีสุดท้ายก่อนรถออก
บนรถยังมีที่นั่งว่างอีกเยอะ ซูเหมียวเหมียวเลือกนั่งริมหน้าต่างแถวหลังสุด
อวิ๋นเฟยเฉินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินไปนั่งด้วย แต่เว้นที่นั่งว่างไว้หนึ่งที่ระหว่างเขากับซูเหมียวเหมียว
“ฉันขอนอนต่ออีกหน่อย ถึงแล้วปลุกด้วยนะ” ซูเหมียวเหมียวทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหลับตาพักผ่อนอีกครั้ง
อวิ๋นเฟยเฉินหันไปมอง เห็นรอยคล้ำใต้เปลือกตาขาวผ่องของซูเหมียวเหมียวได้อย่างชัดเจน
เมื่อคืนเธอทำอะไรอยู่กันนะ?
ทำไมถึงเหนื่อยขนาดนี้?
อวิ๋นเฟยเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ขยับเข้าไปใกล้ ตั้งตัวตรงพอดีจนบังแดดที่ส่องลงบนใบหน้าของซูเหมียวเหมียวได้
และก็เป็นอย่างที่คิด พอแสงแดดถูกบัง คิ้วที่ขมวดแน่นของซูเหมียวเหมียวก็คลายลงทันที
ตลอดทางซูเหมียวเหมียวนอนหลับสนิทจนไม่รู้เรื่องรู้ราว อวิ๋นเฟยเฉินยังเป็นห่วงว่าเธอจะมึนหัวตอนลงจากรถ
ใครจะคิดว่าทันทีที่รถจอด เธอกลับสดชื่นกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาเสียอย่างนั้น
“ยังยืนงงอะไรอยู่ รีบลงรถสิ” เธอยังเร่งอวิ๋นเฟยเฉินอีกด้วย
อวิ๋นเฟยเฉินอดสงสัยไม่ได้ว่าร่างกายของซูเหมียวเหมียวประกอบขึ้นจากอะไรกันแน่
ก่อนหน้านี้ยังง่วงจนแทบไม่ไหวอยู่เลยไม่ใช่เหรอ?
นั่งรถก็หลับไม่สบายแท้ ๆ แบบนี้ยังนอนชดเชยจนหายง่วงได้อีกหรือ?
อวิ๋นเฟยเฉินคิดไปพลางลุกขึ้น
พอออกจากสถานี ท้องฟ้าก็เริ่มมืดลงเล็กน้อยแล้ว
“ตอนนี้เราจะไปไหนกัน?” ซูเหมียวเหมียวหันไปถามอวิ๋นเฟยเฉินที่อยู่ข้าง ๆ