“คุณโตที่นี่เหรอ?” ซูเหมียวเหมียวชะงักไปเล็กน้อย
“อืม” อวิ๋นเฟยเฉินพยักหน้า
“งั้น...พ่อแม่ของคุณเป็นอาจารย์ที่มหาวิทยาลัยโม่เหรอ?” ซูเหมียวเหมียวถาม
“ใช่” อวิ๋นเฟยเฉินพยักหน้าอีกครั้ง
ซูเหมียวเหมียวหันไปมองเขาด้วยแววตาเป็นประกาย จ้องอยู่นานก็ไม่พูดอะไร
“มีอะไรเหรอ? ถ้าคุณไม่เชื่อ เดี๋ยวผมพาไปที่ห้องทำงานของพวกท่านก็ได้” อวิ๋นเฟยเฉินนึกว่าซูเหมียวเหมียวกำลังสงสัยเขา
“ฉันไม่ได้ไม่เชื่อคุณ แค่แปลกใจนิดหน่อย” ซูเหมียวเหมียวหัวเราะเบา ๆ
ตอนนี้เธอเข้าใจแล้วว่านิสัยเจ้าระเบียบตรงไปตรงมาของอวิ๋นเฟยเฉินมาจากไหน
ก่อนหน้านี้เธอคิดว่าเขาถูกฝึกให้เป็นแบบนี้หลังเข้าองค์กร แต่พอมาคิดดูแล้ว น่าจะเป็นเพราะครอบครัวมากกว่า
เด็กที่เติบโตมาในครอบครัวนักวิจัย ส่วนใหญ่มักจะเป็นคนเจ้าระเบียบ เพราะข้อมูลทุกอย่างต้องแม่นยำ
“อืม” อวิ๋นเฟยเฉินพยักหน้า ไม่ได้ถามอะไรต่อ
คนส่วนใหญ่พอรู้เรื่องครอบครัวของเขาก็มักมีปฏิกิริยาไม่ต่างจากซูเหมียวเหมียว
“ตรงนี้คืออาคารทดลอง” ระหว่างคุยกัน ทั้งสองก็เดินมาถึงหน้าอาคารสูงห้าชั้นหลังหนึ่งแล้ว
ซูเหมียวเหมียวเงยหน้ามอง อาคารดูเก่าไปบ้าง แต่ป้ายหน้าประตูยังเช็ดจนเงาวับ
“ไปกันเถอะ” อวิ๋นเฟยเฉินเดินนำ
ซูเหมียวเหมียวเดินตามเขาเข้าไปในอาคาร
อวิ๋นเฟยเฉินพาซูเหมียวเหมียวขึ้นไปชั้นสาม จากนั้นเดินไปยังห้องทดลองด้านในสุด
เขาไม่ได้เคาะประตู แต่ผลักเข้าไปตรง ๆ