เจ้าของบ้านเล่าเรื่องราวตั้งแต่ซูเหมียวเหมียวมาถึงให้หยุนเฟยเฉินฟังอย่างละเอียด
หยุนเฟยเฉินฟังไปกินข้าวไป จังหวะการกินค่อย ๆ ช้าลง
“ตอนนี้พืชสมุนไพรที่ปลูกในหมู่บ้านเราโตแล้ว ขายได้เงินไม่น้อยเลย แม้แต่หัวหน้าหมู่บ้านก็ได้เป็นหัวหน้ากองพลแล้ว หัวหน้ากองพลยังบอกด้วยว่าปีนี้ทุกบ้านจะได้เงินแบ่งไม่น้อย ไข่เจียวจานที่คุณกินอยู่นี่ ถ้าเป็นเมื่อก่อนทั้งปีคงยังไม่กล้ากินสักฟอง แต่ตอนนี้กินกันวันเว้นวันก็ไม่เสียดายแล้ว”
“สหายหยุน พวกเราเป็นคนบ้าน ๆ ไม่ค่อยรู้จักพูดจาเพราะ ๆ แต่ความดีของพวกคุณ พวกเราจำไว้ในใจเสมอ จะสวดภาวนาให้พวกคุณทุกวัน ขอให้สิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองให้สุขภาพแข็งแรงและชีวิตราบรื่นไปตลอด”
หยุนเฟยเฉินอ้าปากคล้ายอยากพูดอะไรบางอย่าง แต่พอสบกับดวงตาดำขลับที่สว่างไสวแม้อยู่ในความมืดของชายชราตรงหน้า กลับพูดอะไรไม่ออกสักคำ
“โธ่ ดูฉันสิ พอเริ่มพูดก็พูดไม่หยุดเลย คงรบกวนคุณกินข้าวแล้วสินะ กินต่อเถอะ กินเสร็จแล้ววางชามไว้ตรงนี้ พรุ่งนี้เช้าฉันจะมาเก็บ” เจ้าของบ้านคิดว่าตัวเองคงรบกวนหยุนเฟยเฉินกินข้าว จึงลุกกลับเข้าห้องไปอย่างรู้สึกผิด
ในห้องโถงเหลือเพียงหยุนเฟยเฉินคนเดียว ตะเกียงน้ำมันบนโต๊ะสว่างวูบวาบ ส่องให้เห็นไข่เจียวที่เหลืออยู่ครึ่งจาน
ซูเหมียวเหมียว...
แท้จริงแล้วเธอเป็นคนแบบไหนกันแน่?
ทำไมถึงมีพลังมากมายขนาดนั้น?