ผู้หญิงคนนั้นสวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ไม่มีแม้แต่รองเท้า เธอนั่งขดตัวแน่น ปกป้องสิ่งของในอ้อมแขนไว้สุดชีวิต
ไม่ว่าคนที่อยู่ข้างบนจะดึงทึ้งหรือตบตีเธออย่างไร เธอก็ไม่ยอมปล่อยมือ ทั้งยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ
“ขอทานคนนี้เกินไปแล้ว แจ้งตำรวจ ต้องแจ้งตำรวจ!” พนักงานสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายเห็นว่าแย่งของคืนมาไม่ได้ก็เริ่มโมโห พากันโวยวายว่าจะโทรแจ้งตำรวจ
ซูเหมียวเหมียวมองผู้หญิงที่อยู่บนพื้นมาตลอด
แม้อีกฝ่ายจะบอกว่าจะแจ้งตำรวจ สีหน้าของเธอก็ไม่เปลี่ยนแม้แต่น้อย เอาแต่พึมพำอะไรบางอย่างอยู่ตลอด
ดูจากสภาพแล้ว ผู้หญิงคนนี้ผิดปกติชัดเจน อาจไม่ได้เป็นแค่ขอทานธรรมดา
“ใช่ รีบแจ้งตำรวจเถอะ พาเธอออกไปที พวกเรายังต้องซื้อของกันอยู่” คนที่ยืนมุงดูต่างก็เดือดดาล
พวกเขากำลังซื้อของกันอยู่ดี ๆ ผู้หญิงสติไม่ดีก็พุ่งเข้ามา คว้านมมอลต์กระป๋องหนึ่งแล้วเตรียมจะหนี
โชคดีที่มีคนขวางเธอไว้ได้ แต่เธอกลับไม่ยอมปล่อยมือสุดชีวิต จนตอนนี้ไม่มีใครซื้อของได้เลย
“นมมอลต์กระป๋องนั้นที่เธอกอดอยู่ ฉันจะซื้อให้เอง” ซูเหมียวเหมียวเอ่ยขึ้นกะทันหัน
พอได้ยินอย่างนั้น ทุกคนก็หันมามองเธอ
“แจ้งตำรวจไปกลับเสียเวลาเปล่า ๆ แล้วดูสภาพเธอสิ ต่อให้ตำรวจมาก็อาจจัดการไม่ได้ ไหนจะคนตั้งเยอะที่รอซื้อของกันอยู่” ซูเหมียวเหมียวยิ้มพลางอธิบาย
“คุณหนู เป็นคนดีจริง ๆ!” พนักงานสหกรณ์จัดซื้อจัดจำหน่ายมองเธอราวกับเห็นผู้ช่วยชีวิต