“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ? เมื่อกี้หัวหน้าหมู่บ้านก็ให้กุญแจเธอแล้วไม่ใช่เหรอ” ซูเหมียวเหมียวยิ้มบาง ๆ
ฮั่วเจี้ยนเย่มองกุญแจในมือ ความรู้สึกเหมือนเรื่องนี้ไม่จริงเอาเสียเลย
นี่พวกเขา... ได้เข้าไปอยู่ในบ้านที่ลมไม่โกรกแล้วจริง ๆ เหรอ?
“พ่อ พี่ใหญ่ ช่วยลุงใหญ่จัดที่พักตรงนี้หน่อยนะ ของในบ้านค่อยขนมาตอนกลางคืนดีกว่า อย่าให้ชาวบ้านคนอื่นสังเกตเห็น” ซูเหมียวเหมียวกำชับ
ตอนนี้ชาวบ้านหมู่บ้านผิงป้าคงนอนอยู่บนเตียงทุกวันเพื่อประหยัดแรงกัน แต่ระวังไว้หน่อยก็ดี
“เธอจะออกไปซื้อไก่ลูกเจี๊ยบตอนนี้เลยเหรอ?” ฮั่วเหวินป๋อเข้าใจเจตนาของซูเหมียวเหมียวทันที
“อืม จากที่นี่ไปอำเภอต้องใช้เวลานาน ไปกลับก็ยิ่งกินเวลา ถ้าชักช้าไปอีกหน่อย ฉันกลัวว่าจะกลับมาไม่ทัน” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า
“ฉันไปกับเธอ” ฮั่วเหวินป๋อเอ่ยขึ้นแทบจะทันทีโดยไม่ต้องคิด
ซูเหมียวเหมียวกำลังจะพูดอะไรต่อ ฮั่วเจี้ยนกั๋วที่อยู่ข้าง ๆ ก็เอ่ยขึ้นก่อน
“ให้พี่ใหญ่ไปกับเธอเถอะ ระหว่างทางยังมีกองหินอยู่ เธอไปคนเดียวอาจไม่มีปัญหา แต่ถ้าต้องหอบไก่ลูกเจี๊ยบกลับมาด้วยคงไม่สะดวก มีคนช่วยอีกคนก็ดีกว่า ทางนี้ฉันจะคอยดูแลเอง ลุงใหญ่กับคนอื่น ๆ ไม่เป็นไรหรอก”
“ใช่ ให้เหวินป๋อไปกับเธอเถอะ” ฮั่วเจี้ยนเย่รีบพูดเสริม
ถ้าคนในบ้านไม่ได้ร่างกายอ่อนแออยู่ พาไปด้วยก็มีแต่จะเป็นภาระ เขาคงให้ลูกชายทั้งสามคนไปกับซูเหมียวเหมียวแล้ว
“ได้ งั้นฉันกับพี่ใหญ่จะรีบไปรีบกลับ พวกพ่อดูแลสุขภาพด้วยนะ ช่วงสองสามวันนี้อย่าประหยัดอาหาร รีบฟื้นกำลังให้เร็วที่สุด ต่อไปยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องให้พวกพ่อช่วย” ซูเหมียวเหมียวมองฮั่วเจี้ยนเย่อย่างจริงจัง