“ผลงานงั้นเหรอ? หมายถึงหมั่นโถวกับแผ่นแป้งไม่กี่ชิ้นนั่นหรือ? แค่นี้ยังไม่พอให้พวกเธอย้ายไปอยู่ที่ที่ดีกว่านี้หรอก” หัวหน้าหมู่บ้านปฏิเสธทันที
เขาแย่งอาหารไปแล้ว ต่อให้เรื่องถึงกองพล คนที่ถูกลงโทษก็มีแค่เขาคนเดียว
แต่ถ้าเขาแอบให้สิทธิพิเศษแก่ผู้ถูกส่งมาปรับปรุงตัวที่ถูกส่งลงชนบทมา คนที่จะถูกลงโทษก็คือคนทั้งหมู่บ้าน ถึงขั้นทำให้กองพลต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ ขอแค่หัวหน้าหมู่บ้านยอมเชื่อฉัน เรื่องอื่นฉันไม่กล้ารับปาก แต่ต่อไปคนในหมู่บ้านทุกคนจะมีเงินซื้อหมั่นโถวกินได้แน่นอน” ซูเหมียวเหมียวไม่กล้าพูดให้เกินจริงนัก กลัวหัวหน้าหมู่บ้านจะคิดว่าเธอล้อเล่น
ถึงอย่างไร แม้แต่ที่หมู่บ้านสือหม่าโถว ก่อนเธอจะขายสมุนไพรพวกนั้นได้ ก็ไม่มีใครในหมู่บ้านเชื่อเธอเหมือนกัน
“แล้วผลงานที่เธอพูดถึงคืออะไร?” หัวหน้าหมู่บ้านมองสีหน้ามั่นใจของซูเหมียวเหมียว แววตาที่แห้งแล้งราวกับไร้ชีวิตพลันไหววูบขึ้นมา
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่ดูจากหน้าตาสดใสมีชีวิตชีวาของซูเหมียวเหมียว ก็รู้ได้ว่าเธอน่าจะใช้ชีวิตได้ไม่เลว
ทั้งพี่ชายและพ่อของเธอต่างก็รูปร่างกำยำ ดูมีเรี่ยวแรงเต็มเปี่ยม
สภาพแบบนี้ไม่ได้เกิดจากการได้กินอิ่มทุกวันเท่านั้น ยังต้องได้กินอาหารดี ๆ ด้วยถึงจะเป็นไปได้
“ก่อนหน้านี้ฉันไปเดินเล่นที่หลังเขามา...” ซูเหมียวเหมียวเล่าเรื่องที่อยากสร้างฟาร์มเลี้ยงไก่ในหมู่บ้านผิงป้าให้หัวหน้าหมู่บ้านฟังตั้งแต่ต้นจนจบ