“ใกล้ถึงเวลาแล้ว อู๋เต๋ออี้ยังไม่กลับมา แบบนี้แปลว่าเขาไม่คิดจะมาช่วยคนแล้วหรือเปล่า?” ฮั่วซินหย่วนจ้องอู๋ป๋อหยาง พลางเริ่มหมุนข้อมือ
“ไม่หรอก พวกคุณรออีกหน่อยนะ ลุงใหญ่ของผมต้องติดธุระระหว่างทางแน่ ๆ” อู๋ป๋อหยางรีบพูดขึ้นทันที
“ฉันไม่สนหรอกว่าเขาจะติดธุระหรือไม่มาแล้วจริง ๆ น้องสาวฉันบอกไว้ก่อนหน้านี้แล้วว่าจะรอถึงเที่ยงเท่านั้น ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว อย่ามาโทษพวกเราก็แล้วกัน” พอฮั่วซินหย่วนพูดจบ ชายหนุ่มร่างกำยำในหมู่บ้านก็พากันเดินเข้ามา
หัวหน้ากองพลเห็นภาพนั้นก็ทำท่าจะพูดอะไรบางอย่างโดยไม่รู้ตัว แต่หวังหงเจี๋ยกลับรั้งเขาไว้
“หัวหน้ากองพล ไม่ต้องห่วงหรอก พวกเขารู้จักขอบเขต ไม่ถึงกับทำให้ใครตายหรอก”
สีหน้าหัวหน้ากองพลยังลังเลอยู่บ้าง แต่พอนึกถึงสิ่งที่อู๋ป๋อหยางทำไว้ คำพูดที่จ่ออยู่ริมฝีปากก็ถูกกลืนกลับลงไป
เด็กคนนี้ก็ควรได้รับบทเรียนบ้างจริง ๆ ไม่อย่างนั้นคงเสียคนแน่
คิดได้อย่างนั้น เขาจึงหันหลังกลับ ทำเป็นมองไม่เห็นทุกอย่าง
“อย่าเข้ามานะ พวกคุณ...ทำแบบนี้ไม่ได้!” อู๋ป๋อหยางมองคนที่ล้อมเข้ามาจากทุกทิศทาง แล้วตะโกนด้วยความหวาดกลัว
เห็นท่าทางของเขาแล้วฮั่วซินหย่วนก็อดฮึกเหิมไม่ได้ เงื้อหมัดเตรียมซัดเข้าให้สักที
“หยุดนะ!” จู่ ๆ ก็มีเสียงตะโกนก้องดังมาจากที่ไกล ๆ
ทุกคนหันไปมอง ก็เห็นอู๋เต๋ออี้กำลังวิ่งหน้าตาตื่นมาทางพวกเขา