พอเห็นสีหน้าจริงจังของซูเหมียวเหมียว อวิ๋นเฟยเฉินก็ได้สัมผัสเป็นครั้งแรกว่าคำพูดไม่อาจบรรยายความรู้สึกได้เป็นอย่างไร
เขาถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนหันหลังเดินมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านสือหม่าโถวเพียงลำพัง
“ฉันไม่ได้หลอกนายจริง ๆ นะ ฉันแรงเยอะมาก นายขึ้นมาลองดูก็รู้แล้ว” ซูเหมียวเหมียวเห็นเขายังคิดจะเดินกลับไป จึงรีบตามขึ้นมา
อวิ๋นเฟยเฉินแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน
“เอ่อ... ถ้านายรู้สึกกระอักกระอ่วนที่ให้ผู้หญิงอย่างฉันปั่นจักรยานให้นั่ง นายปั่นให้ฉันนั่งก็ได้นะ” ซูเหมียวเหมียวไม่เคยถือสาเรื่องพวกนี้
อวิ๋นเฟยเฉินไม่เพียงไม่ตอบตกลง แต่ยังก้าวเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
“นี่ อวิ๋นเฟยเฉิน ทำไมนายไม่พูดอะไรเลยล่ะ?” ซูเหมียวเหมียวถามอย่างไม่เข้าใจ
“ไม่ขึ้นจริง ๆ เหรอ? งั้นฉันไปเองนะ?” เมื่อเห็นอวิ๋นเฟยเฉินไม่ยอมสนใจเธอเลย ซูเหมียวเหมียวจึงลองถามหยั่งเชิง
สีหน้าของอวิ๋นเฟยเฉินไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย
“ก็ได้ งั้นนายค่อย ๆ เดินไปคนเดียวแล้วกัน” ซูเหมียวเหมียวไม่ใช่คนชอบบังคับใคร
ในเมื่ออวิ๋นเฟยเฉินแสดงเจตนาปฏิเสธอย่างชัดเจนแล้ว เธอก็ไม่พูดอะไรต่อ เพียงออกแรงถีบ จักรยานก็พุ่งฉิวออกไปทันที
ระหว่างทางเธอไม่ได้ชะลอความเร็วเลยแม้แต่น้อย และไม่หันกลับมามองสักครั้ง
อวิ๋นเฟยเฉินมองแผ่นหลังที่ห่างออกไปเรื่อย ๆ แววตาพลันมีอารมณ์ที่ยากจะคาดเดาวูบผ่าน
ซูเหมียวเหมียวกลับถึงหมู่บ้านสือหม่าโถวพอดีกับเวลาอาหาร
พวกฮั่วเจี้ยนกั๋วก็กลับมาแล้วเหมือนกัน แต่ละคนมอมแมมไปหมด ดูราวกับเพิ่งหนีภัยพิบัติมา