มีรถของซุนเทียนไฉมาส่ง ซูเหมียวเหมียวจึงสบายขึ้นมาก
ขากลับแทบจะหลับชดเชยตลอดทาง
จนกระทั่งถึงตัวอำเภอ ซูเหมียวเหมียวถึงลืมตาตื่น
“สหายซู ฉันว่าจะไปที่ว่าการอำเภอสักหน่อย ให้พวกเขาจัดคนไปเคลียร์ถนนที่มุ่งไปหมู่บ้านผิงป้า ก่อนอื่นเธอไปกับฉัน แล้วเดี๋ยวฉันค่อยไปส่งเธอที่หมู่บ้านผิงป้า” ซุนเทียนไฉเอ่ยขึ้น
ซูเหมียวเหมียวมองท้องฟ้าด้านนอก
“ผู้กองซุน ฉันไม่ไปด้วยดีกว่า ตอนนี้ฉันมีธุระต้องรีบจัดการ ขอเอาของพวกนี้กลับไปก่อน ลูกไก่จะปล่อยให้อดอาหารนานไม่ได้” ซูเหมียวเหมียวปฏิเสธน้ำใจของซุนเทียนไฉอย่างสุภาพ
“แต่ของตั้งเยอะ เธอจะขนกลับไปยังไง?” ซุนเทียนไฉขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ไม่เป็นไร ฉันจะหาคนช่วยขนกลับไปด้วยกัน” ซูเหมียวเหมียวอ้างเหตุผลขึ้นมา
เมื่อเห็นท่าทีของเธอแล้ว ซุนเทียนไฉก็รู้ว่าเธอไม่ได้เกรงใจเขา จึงไม่พูดอะไรต่อ
“ได้ งั้นเธอกลับไปก่อน เดี๋ยวฉันจะรีบจัดการเรื่องที่เหลือให้”
“ได้ค่ะ” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า
ทั้งสองแยกกันตรงทางเข้าตัวอำเภอ ซุนเทียนไฉยังช่วยยกของทั้งหมดลงจากรถให้อย่างสุภาพ
ซูเหมียวเหมียวกล่าวขอบคุณเขาแล้ว ซุนเทียนไฉก็ขับรถจากไป
เขายังมีงานอีกหลายอย่างที่ต้องจัดการจริง ๆ
ต้องตรวจสอบงานฟื้นฟูหลังภัยพิบัติ หาคนไปเปิดทางเข้าหมู่บ้านผิงป้า แล้วก็ต้องรีบส่งเสบียงบรรเทาทุกข์ไปให้ด้วย
พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ซุนเทียนไฉก็เหยียบคันเร่งแรงขึ้นอีกนิด