“ไม่ใช่ว่าฉันคาดการณ์อะไรเก่งหรอก แค่พวกคุณลองไปคลุกคลีกับชาวบ้านเหล่านี้ให้มากขึ้นก็จะเข้าใจเอง การทำงานในพื้นที่กับการทำงานภายในองค์กรของพวกคุณมันไม่เหมือนกัน พวกคุณแค่จดบันทึกการประชุมยังต้องพิถีพิถันเลือกคำ แต่การทำงานในพื้นที่ไม่เหมือนกัน ชาวบ้านอ่านหนังสือไม่ออกกันกี่คน ถ้าอยากให้พวกเขาสนับสนุนและช่วยงานเรา ก็ไม่ต้องพูดหลักการใหญ่โต แค่บอกให้พวกเขารู้ว่าตัวเองจะได้อะไร เท่านั้นก็พอ”
ซูเหมียวเหมียวคิดว่านี่เป็นวิธีเข้าหาผู้คนที่ง่ายที่สุด
ไม่ใช่แค่ใช้ได้กับเรื่องนี้ แต่ยังนำไปปรับใช้ได้กับทุกด้านในชีวิต
“บอกให้พวกเขารู้ว่าจะได้อะไร...” อวิ๋นเฟยเฉินพึมพำอย่างครุ่นคิด
“เอาละ ทางนี้คงไม่มีอะไรให้เราทำแล้ว กลับกันก่อนเถอะ” การประชุมหลังจากนี้ซูเหมียวเหมียวก็ไม่สนใจจะฟังต่อแล้ว
เธอยังมีเรื่องต้องจัดการอีกตั้งเยอะ
“ได้” อวิ๋นเฟยเฉินกับเหอฟางฮุ่ยเดินตามซูเหมียวเหมียวออกไปพร้อมกัน
เธอตั้งใจจะพาทั้งสองคนไปเลือกที่ตั้งสำนักงานของฐานทดลองวิสาหกิจยาก่อน
“เรื่องนี้พวกเรามีสิทธิ์ออกความเห็นด้วยเหรอคะ?” เหอฟางฮุ่ยถามอย่างประหลาดใจ
“ทำไมจะไม่มีล่ะ? ฉันยังคิดจะสร้างหอพักให้พวกเธอข้างสำนักงานของฐานทดลองวิสาหกิจยาเลยนะ ที่พักของตัวเองทั้งที ก็ต้องเลือกให้ดีสิ” ซูเหมียวเหมียวยิ้ม
“จะสร้างหอพักให้พวกเราด้วยเหรอคะ?” เหอฟางฮุ่ยยิ่งตื่นเต้นเข้าไปใหญ่
“ทำไมล่ะ หรือพวกเธออยากเบียดอยู่กับชาวบ้านไปตลอด? ถ้าไม่ติดอะไร ฉันก็ไม่มีปัญหานะ” ซูเหมียวเหมียวแกล้งพูด