“เอ่อ... ที่จริงหมู่บ้านเราไม่มีสถานที่ทำงานโดยเฉพาะค่ะ” ซูเหมียวเหมียวพูดแล้วก็อดรู้สึกกระดากใจไม่ได้
“ไม่มีสถานที่ทำงานโดยเฉพาะเหรอ? แล้วปกติพวกคุณจัดการธุระในหมู่บ้านกันที่ไหน?” ซุนเทียนไฉถามอย่างแปลกใจ
ซูเหมียวเหมียวพาซุนเทียนไฉและคนอื่น ๆ ไปที่หอยา
ข้างในหอยายังมีคนอีกไม่น้อยกำลังแปรรูปสมุนไพรอยู่
“ที่นี่คือหอยาของหมู่บ้านเรา สมุนไพรที่เก็บกลับมาก็เอามาแปรรูปที่นี่ ส่วนฝ่ายบัญชีก็ทำงานอยู่ตรงนี้ พอจะเรียกว่าเป็นสถานที่ทำงานของหมู่บ้านเราได้ค่ะ” ซูเหมียวเหมียวอธิบาย
ซุนเทียนไฉกวาดตามองลานที่ค่อนข้างทรุดโทรม ภายในวางสมุนไพรไว้เต็มไปหมด ทุกคนยุ่งจนแทบไม่ได้หยุดพัก
ซุนเทียนไฉอดทอดถอนใจไม่ได้ พวกเขาสร้างปาฏิหาริย์ขึ้นมาได้ ทั้งที่อยู่ในสภาพแวดล้อมแบบนี้
“ที่นี่ดูเรียบง่ายเกินไปหน่อย อีกอย่างพอตั้งฐานทดลองวิสาหกิจยาแล้ว จะมีคนเข้าออกมากมาย ไหนจะต้องแปรรูปสมุนไพร ไหนจะต้องทำงานเอกสาร อยู่ที่เดียวกันแบบนี้ไม่สะดวกเลย เอาอย่างนี้แล้วกัน ใช้เงินจากบัญชีฐานทดลองวิสาหกิจยา สร้างสำนักงานให้หมู่บ้านของพวกคุณใหม่โดยเฉพาะ” ซุนเทียนไฉพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ขอบคุณผู้อำนวยการซุนค่ะ” ซูเหมียวเหมียวรีบกล่าวขอบคุณ
เดิมทีเธอก็คิดจะสร้างสำนักงานใหม่อยู่แล้ว ไม่คิดว่าซุนเทียนไฉจะเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาก่อน
“แต่ช่วงที่สำนักงานยังสร้างไม่เสร็จ คงต้องรบกวนพวกคุณหน่อยนะ” ซุนเทียนไฉพูดอย่างจริงจัง