สิ่งแรกที่เห็นยังคงเป็นจดหมาย หลังจากมีประสบการณ์ครั้งก่อน ซูเหมียวเหมียวจึงหยิบจดหมายออกมาวางไว้ข้าง ๆ
ในซองมีเงินกับคูปองอยู่จริง ๆ ซูเหมียวเหมียวหยิบออกมาทีละชิ้น
นับดูแล้วมีทั้งหมด 72 หยวน
ส่วนคูปองก็เป็นคูปองเนื้อ คูปองธัญพืช และคูปองผ้าทั่วไป แต่ก็มีมูลค่าไม่น้อย
ซูเหมียวเหมียวเก็บเงินกับคูปองให้เรียบร้อย แล้วค่อยเปิดอ่านจดหมาย
คำขึ้นต้นยังคงเป็น “สหายซู”
สหายซู:
ขอให้จดหมายฉบับนี้พบคุณในวันที่ดี ผมปฏิบัติภารกิจเสร็จแล้วและกลับมาถึงหน่วยทหารเรียบร้อย อีกทั้งยังได้รับจดหมายตอบกลับจากคุณด้วย
ผมส่งเงินเบี้ยเลี้ยงสองเดือนนี้มาให้คุณพร้อมจดหมายแล้ว
ก่อนหน้านี้ตอนอยู่เขตประสบภัย ผมไม่มีโอกาสได้บอกลาคุณ พอกลับไปแล้วสุขภาพเป็นยังไงบ้าง?
ผมได้รับยาทาแผลที่คุณฝากคนส่งมาให้แล้ว ใช้ได้ผลดีมาก เพียงแต่หนี้เก่ายังใช้ไม่หมด ตอนนี้เลยมีหนี้เพิ่มอีกก้อน
ซูเหมียวเหมียวอ่านมาถึงตรงนี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เขาบอกว่าให้ไปแล้วแท้ ๆ ยังจะจดบัญชีอะไรอีก
ซูเหมียวเหมียวอ่านต่อไป
ช่วงต่อจากนี้ผมอาจติดต่อกับคุณตามปกติไม่ได้อยู่ระยะหนึ่ง ถ้ามีเรื่องด่วน โทรไปที่เบอร์นี้ได้ คนที่รับสายไว้ใจได้เต็มร้อย
ขอให้ทุกอย่างราบรื่น
ลู่ซิวหย่วน
พอซูเหมียวเหมียวอ่านมาถึงข้อความช่วงท้าย สีหน้าก็ชะงักไปเล็กน้อย
ติดต่อกันตามปกติไม่ได้งั้นเหรอ?
แสดงว่าเขาต้องออกไปปฏิบัติภารกิจอีกแล้ว
เขาจะไปทำภารกิจอะไรนะ?
เกี่ยวกับเรื่องครั้งก่อนหรือเปล่า?
แม้ในจดหมายจะไม่ได้เผยข้อมูลออกมาแม้แต่น้อย แต่ซูเหมียวเหมียวกลับรู้สึกได้จากสัญชาตญาณ