เดิมทีคุณปู่ฮั่วกับฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วกำลังมองตามแผ่นหลังของเด็ก ๆ ที่เดินจากไป จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงซูเหมียวเหมียว ทั้งคู่จึงหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว
เห็นซูเหมียวเหมียวกำลังเท้าแขนอยู่ข้างหน้าต่าง ใบหน้าเปื้อนยิ้มพลางจ้องมองพวกเขาไม่วางตา
“เหมียวเหมียว? อยู่บ้านด้วยเหรอ?” ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วถามอย่างแปลกใจ
“ค่ะ ไม่มีเรื่องอะไรที่แปลงยาสมุนไพร หนูก็เลยกลับบ้านมา” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า
ตอนนั้นเองฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วถึงเพิ่งนึกได้ว่า ถ้าซูเหมียวเหมียวอยู่บ้านมาตลอด เธอก็คงเห็นตอนที่หล่อนสอนเด็ก ๆ ไปแล้วสินะ?
สีหน้าของฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง เมื่อกี้หล่อนดุเด็ก ๆ เกินไปหรือเปล่านะ?
หลานสาวคนโปรดจะคิดไหมว่าหล่อนไม่ใช่คุณย่าที่ใจดี?
“เหมียวเหมียวจ๊ะ ย่าจะแค่เข้มงวดหน่อยตอนสอนหนังสือ ปกติย่าคุยง่ายนะ” ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วไม่อยากให้ภาพลักษณ์ของตัวเองในใจซูเหมียวเหมียวมีตำหนิ
“สอนเจ้าพวกลิงน้อยก็ต้องเข้มงวดหน่อยค่ะ ไม่อย่างนั้นคงคุมไม่อยู่” ซูเหมียวเหมียวเห็นท่าทางระมัดระวังของฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วแล้วก็อดขำไม่ได้
“พวกเด็ก ๆ ตั้งใจเรียนกันดีนะ แค่พื้นฐานแย่มากจริง ๆ” ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วรู้สึกเอ็นดูเด็ก ๆ ในหมู่บ้านอยู่ไม่น้อย
โง่หน่อยไม่เป็นไร ที่สำคัญคือต้องมีทัศนคติในการเรียนที่ดี
“แต่คุณปู่คุณย่าคะ สอนหนังสือบนพื้นแบบนี้ไม่ค่อยสะดวกหรือเปล่า?” ซูเหมียวเหมียวเหลือบมองท่อนไม้ในมือของคุณปู่ฮั่วกับฮูหยินผู้เฒ่าฮั่ว