หลินเหมยซิ่วไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นในห้องโถงใหญ่ พอทำอาหารเสร็จก็ยกจานเตรียมเดินไปที่นั่น
ซูเหมียวเหมียวเห็นเธอแล้วรีบเดินเข้าไปหา
“ป้าสะใภ้ใหญ่ทำของอร่อยอะไรคะ?”
เธอตั้งใจขึ้นเสียงให้ดังขึ้นนิดหน่อย เพื่อให้ฮั่วเจี้ยนเย่ที่อยู่ในห้องโถงใหญ่ได้ยิน
“ที่บ้านไม่มีอะไรดี ๆ ไว้ต้อนรับหรอกจ้ะ เลยผัดไข่มาให้จานหนึ่ง” ตอนหลินเหมยซิ่วพูดก็รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง เพราะไข่ไก่นี่ซูเหมียวเหมียวเป็นคนเอามาให้พวกเขาก่อนหน้านี้
“ผัดไข่เหรอคะ แค่เห็นก็หอมแล้ว” ซูเหมียวเหมียวพูดพลางแกล้งสูดกลิ่น
“ถ้าคิดว่าหอม เดี๋ยวก็กินเยอะ ๆ นะ” พอเห็นท่าทางของซูเหมียวเหมียว ความกระดากใจของหลินเหมยซิ่วก็เปลี่ยนเป็นความอ่อนโยน
“ได้ค่ะ” ซูเหมียวเหมียวรับคำ
เธอคิดว่าคุณลุงในห้องโถงใหญ่น่าจะฟื้นตัวเกือบเป็นปกติแล้ว จึงเดินตามหลินเหมยซิ่วเข้าไป
เป็นอย่างที่คิด พอเข้าไปก็เห็นฮั่วเจี้ยนเย่ยืนอยู่ด้านข้างด้วยสีหน้าสงบนิ่ง ส่วนฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วมองพวกเขาด้วยรอยยิ้ม
ฮั่วเหวินไท่เหลือบมองพ่อเงียบ ๆ เมื่อก่อนทำไมเขาถึงไม่เคยรู้ว่าพ่อแสดงเก่งขนาดนี้ แค่ช่วงเวลาสั้น ๆ กลับทำให้คนอื่นมองไม่เห็นพิรุธแม้แต่นิดเดียว
“เหวินไท่ ไปเรียกคุณปู่มากินข้าวหน่อย” หลินเหมยซิ่ววางจานลงบนโต๊ะอาหาร แล้วหันไปสั่งฮั่วเหวินไท่
“ได้ครับ” ฮั่วเหวินไท่หมุนตัวเดินออกไป
ครอบครัวของฮั่วเจี้ยนเย่กินข้าวกันแล้ว มื้อนี้จึงเตรียมไว้แค่สำหรับซูเหมียวเหมียว คุณปู่ฮั่ว และฮูหยินผู้เฒ่าฮั่ว ส่วนคนอื่น ๆ ก็นั่งคุยเล่นอยู่ข้าง ๆ