เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพาซูเหมียวเหมียวกับฮั่วเหวินไท่มาที่ห้องทำงานของผู้อำนวยการโรงงาน แต่ข้างในไม่มีใครอยู่แล้ว
“อุ๊ย ฉันลืมไปเลยว่าผู้อำนวยการเลิกงานแล้ว เดี๋ยวฉันพาพวกคุณไปบ้านเขาแล้วกัน” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพิ่งนึกขึ้นได้
ก่อนหน้านี้ผู้อำนวยการโรงงานกำชับเขาเป็นพิเศษว่า ถ้าซูเหมียวเหมียวมา ต้องรีบแจ้งให้ทราบทันที
ซูเหมียวเหมียวมองท้องฟ้า “ฟ้ามืดแล้ว ในเมื่อผู้อำนวยการเลิกงานแล้ว เราก็อย่าไปรบกวนเขาเลยค่ะ พาฉันไปหาพี่ใหญ่ก็พอ พรุ่งนี้เช้ารอผู้อำนวยการมาทำงานแล้ว ฉันค่อยไปเยี่ยมเขา”
“เอ่อ...” เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลังเลเล็กน้อย แต่ก็ไม่อยากทำให้ซูเหมียวเหมียวไม่พอใจ คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “งั้นฉันพาคุณไปหาสหายฮั่วก่อนนะ”
“ขอบคุณค่ะ”
“……”
ไม่กี่นาทีต่อมา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็พาซูเหมียวเหมียวมาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังเล็กที่ตั้งอยู่ในมุมเงียบสงบด้านหลังโรงงาน
“สหายฮั่ว น้องสาวคุณมาหาแล้ว!” พอเดินไปถึงหน้าประตู เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ตะโกนเข้าไปข้างใน
ไม่นานนัก ร่างสูงใหญ่ก็รีบร้อนวิ่งออกมาจากในบ้าน
คนคนนั้นคือฮั่วเหวินป๋อ ซึ่งไม่ได้เจอกันมาหนึ่งเดือน
“น้องเล็ก!” พอฮั่วเหวินป๋อเห็นซูเหมียวเหมียวก็ยิ้มจนเห็นฟันขาวเต็มปาก
ซูเหมียวเหมียวมองสำรวจฮั่วเหวินป๋อตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างละเอียด ผ่านไปครู่หนึ่งก็ยิ้มพลางพยักหน้า “อืม ไม่ผอมลง”