ป่าโปร่งที่เดิมก็ดูโล่งอยู่แล้ว ตอนนี้ถูกถางจนโล่งเตียนเรียบร้อย มีรั้วไม้ไผ่สานล้อมเป็นเขตปิด
ด้านในใช้ฟาง หญ้าแห้ง กิ่งไม้ และต้นไม้ใหญ่เป็นโครง สร้างเล้าไก่ขนาดเท่ากันหลายสิบหลัง
ลูกไก่กลุ่มนั้นกำลังเดินเล่นกินหญ้ากินแมลงอย่างสบายใจอยู่ในพื้นที่
ลูกไก่แบบนี้โตเร็วมาก แค่เดือนเดียว ขนอ่อนฟู ๆ ที่มีตอนแรกก็ค่อย ๆ ร่วงไป เริ่มมีขนขึ้นมาบ้างแล้ว ดูตัวใหญ่กว่าเดิมเกินเท่าตัว เห็นได้ชัดว่าเลี้ยงได้ดีมาก
“น้องเล็ก คิดว่าฟาร์มไก่ที่พวกเราสร้างเป็นยังไงบ้าง?” ฮั่วเหวินไท่ถามอย่างไม่ค่อยมั่นใจ เมื่อเห็นซูเหมียวเหมียวเงียบมาตลอด
ฟาร์มไก่แห่งนี้เป็นผลงานที่ครอบครัวของพวกเขาร่วมกับชาวบ้านทั้งหมู่บ้านช่วยกันทำขึ้นมา ไม่รู้ว่าจะตรงตามที่ซูเหมียวเหมียวต้องการหรือเปล่า
“ดีมากเลย ฉันเองก็ไม่คิดเหมือนกันว่าพวกคุณจะทำออกมาได้ดีขนาดนี้” ซูเหมียวเหมียวยิ้มชม นี่เกินกว่าที่เธอคาดไว้เสียอีก
โดยเฉพาะเล้าไก่พวกนั้น ก่อนหน้านี้เธอแค่บอกแนวทางให้ฮั่วเหวินไท่กับคนอื่น ๆ ไม่คิดเลยว่าพวกเขาจะทำออกมาได้ดีขนาดนี้
“จริงเหรอ?” พอฮั่วเหวินไท่ได้ยิน น้ำเสียงก็เจือความร้อนใจขึ้นมาเล็กน้อย
“จริงสิ หรือฉันจะเอาเรื่องแบบนี้มาล้อเล่นกับพวกคุณได้?” ซูเหมียวเหมียวมองพวกเขาอย่างจนใจ
“ฟาร์มไก่นี่พี่ชายคนโตของคุณเป็นคนนำพวกเราสร้างขึ้นมาทีละนิด เล้าไก่พวกนี้ก็ลองผิดลองถูกกันอยู่หลายวิธี กว่าจะทำออกมาเป็นแบบนี้ได้ไม่ง่ายเลย” หงกว่างพูดด้วยความภาคภูมิใจ ตัวเขาเองก็ไม่เคยคิดว่าจะมีความสามารถแบบนี้