“ผู้อำนวยการเฟิงคิดจะซื้อสูตรของฉันขาดเลยเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวถามอย่างไม่รีบร้อน
“คุณซูจะเข้าใจแบบนั้นก็ได้” เฟิงฉีเซิ่งพยักหน้า
หลังจากได้เห็นกับตาตัวเองแล้วว่าอาหารไก่นี้มีประสิทธิภาพแค่ไหน เขาก็ตัดสินใจไว้ในใจแล้วว่า ไม่ว่าจะต้องจ่ายเท่าไร ก็ต้องซื้อสูตรนี้มาให้ได้
“แล้วผู้อำนวยการเฟิงยินดีจ่ายเท่าไรคะ?” ซูเหมียวเหมียวมีรอยยิ้มจาง ๆ ประดับอยู่บนใบหน้าเสมอ
แต่เฟิงฉีเซิ่งกลับรู้สึกว่า ยิ่งเธอยิ้มก็ยิ่งดูห่างเหิน
“ทางผมเอาออกมาได้มากที่สุดแค่...จำนวนนี้” เฟิงฉีเซิ่งพูดพลางชูนิ้วขึ้นมาหนึ่งนิ้ว
“1,000 หยวนเหรอ?” ฮั่วเหวินไท่ถามอย่างประหลาดใจ
เมื่อได้ยินเสียงนั้น เฟิงฉีเซิ่งก็เหลือบมองซูเหมียวเหมียวอย่างเงียบ ๆ สีหน้าของเธอไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เฟิงฉีเซิ่งจึงส่ายนิ้ว “ไม่ใช่ 1,000 หยวน แต่เป็น 10,000 หยวน”
“10,000 หยวน?!” เสียงของฮั่วเหวินไท่แทบแตก
ต้องรู้ก่อนว่า ต่อให้เป็นช่วงที่ครอบครัวของพวกเขายังไม่ถูกส่งไปชนบท เงินเก็บของทั้งครอบครัวก็ยังไม่ถึง 10,000 หยวน
จากที่ฟังพวกเขาคุยกันเมื่อครู่ ซูเหมียวเหมียวให้สูตรอาหารไก่กับโรงงานอาหารไก่ไปงั้นเหรอ?
สูตรหนึ่งขายได้ตั้งเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?
ฮั่วเหวินไท่ทำงานด้านธุรการในกองทัพมาตลอด เรียกได้ว่าไม่รู้เรื่องธุรกิจเลยสักนิด
ยิ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสูตรใหม่เพียงสูตรเดียวจะสร้างกำไรให้โรงงานอาหารไก่ได้มากมายแค่ไหน