เดินกันประมาณห้าหกนาที พวกเขาก็มาถึงอาคารเล็กอีกหลังหนึ่ง
“เฮยต้า ตื่นเร็ว” เฟิงฉีเซิ่งตะโกนเรียก
ไม่นานไฟในบ้านก็สว่างขึ้น ชายวัยกลางคนผิวคล้ำก็เดินออกมา พอเห็นเฟิงฉีเซิ่งก็รีบเข้าไปต้อนรับอย่างกระตือรือร้นทันที
“ผู้อำนวยการเฟิง ดึกขนาดนี้แล้วมาทำอะไรที่นี่ครับ?” เฮยต้าสวมเพียงเสื้อตัวใน แล้วพาดเสื้อคลุมไว้บนไหล่
“ฉันมาดูหมูที่นายเลี้ยง พาพวกเราไปหน่อย” เฟิงฉีเซิ่งบอก
เฮยต้าสังเกตเห็นคนอีกหลายคนที่อยู่ด้านหลังเฟิงฉีเซิ่ง เขารู้จักแค่ฮั่วเหวินป๋อ ส่วนอีกสองคนไม่คุ้นหน้า คงเป็นคนที่ต้องพาไปดูหมู
“ได้ครับ ได้ครับ ผมจะพาไปเอง” คนที่เฟิงฉีเซิ่งถึงกับมาต้อนรับด้วยตัวเองกลางดึกแบบนี้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่ เฮยต้าจึงยิ่งก้มตัวลงต่ำกว่าเดิม
อาคารเล็กฝั่งนี้มีโครงสร้างคล้ายกับฝั่งของฮั่วเหวินป๋อ ด้านหน้าเป็นที่พักคน ส่วนด้านหลังใช้เลี้ยงหมู
ในคอกมีลูกหมูสามตัวเหมือนกัน แต่เมื่อเทียบกับฝั่งของฮั่วเหวินป๋อแล้ว ลูกหมูทั้งสามตัวนี้เล็กกว่ามาก ขนก็ไม่เป็นมันเงาเท่าฝั่งนั้น
พอเอามาเทียบกัน ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังมองออกว่าต่างกันแค่ไหน
“เมื่อเช้านี้เราเพิ่งเปรียบเทียบข้อมูลต่าง ๆ กัน ลูกหมูที่กินอาหารสูตรใหม่ในช่วงหนึ่งเดือนนี้โตมากกว่าฝั่งนี้เกือบ 6 ชั่ง แถมยังสุขภาพดีกว่าและกระฉับกระเฉงกว่าด้วย” เฟิงฉีเซิ่งชูนิ้วเป็นเลขหก
ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า แม้ 6 ชั่งจะดูเหมือนไม่มาก แต่ตอนจับลูกหมูพวกนี้มา พวกมันเพิ่งหย่านมได้ไม่นาน แค่เดือนเดียวก็มีส่วนต่างถึง 6 ชั่งแล้ว พอถึงช่วงโตพรวดพราด ยังไม่รู้เลยว่าจะทิ้งห่างกันไปอีกเท่าไร