“ไม่ได้รีบร้อนอะไรหรอก แค่ถ้าฉันไม่พูดแบบนี้ หัวหน้าหงต้องชวนฉันไปกินข้าวที่บ้านแน่ ๆ” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้ารับคำพูดของฮั่วเหวินไท่
“เธอไม่อยากไปเหรอ?” ฮั่วเหวินไท่ถามขึ้นโดยไม่ทันคิด
เขานึกว่าซูเหมียวเหมียวรู้สึกดีกับหงกว่างอยู่พอสมควร หรือว่าเขาจะคิดผิดไป?
“ไอ้เด็กนี่ เหมียวเหมียวกลัวว่าหัวหน้าหมู่บ้านจะต้องควักของในบ้านมาเลี้ยงเธอจนหมดต่างหาก” ฮั่วเจี้ยนเย่เริ่มทนฟังไม่ไหว จึงถลึงตามองฮั่วเหวินไท่
ออกไปข้างนอกแค่เที่ยวเดียว ทำไมกลับมาดูทึ่มลงไปเยอะขนาดนี้นะ
“อ๋อ ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง ผมนึกว่าเธอมีเรื่องไม่พอใจหัวหน้าหมู่บ้านซะอีก” ฮั่วเหวินไท่เพิ่งเข้าใจเอาตอนนี้
ซูเหมียวเหมียวยิ้มแล้วส่ายหน้า เธอไม่ได้ติดใจหงกว่างอะไรนัก
ตอนนี้ทั้งหมู่บ้านผิงป้า นอกจากครอบครัวของลุงใหญ่เขาที่พอจะมีเสบียงเหลืออยู่บ้างแล้ว ครอบครัวอื่น ๆ แทบทั้งหมดต้องอาศัยข้าวบรรเทาทุกข์ที่องค์กรแจกให้ก่อนหน้านี้ประทังชีวิต
ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าข้าวทุกเม็ดต้องประหยัด เธอไปแล้วหงกว่างคงไม่ต้มข้าวต้มให้เธอกินแค่ชามเดียวแน่
พอเธอกลับไป ครอบครัวหงกว่างคงกินข้าวได้ไม่ถึงวันละมื้อด้วยซ้ำ เธอเองก็ไม่ได้ขาดแคลนอาหารมื้อนั้นสักหน่อย ไม่จำเป็นต้องทำให้พวกเขาต้องรัดเข็มขัดใช้ชีวิต
“แล้วเหมียวเหมียว พวกเธอคิดว่าจะกลับกันเมื่อไหร่?” ฮั่วเจี้ยนเย่ถาม
“เมื่อกี้พูดออกไปแล้ว งั้นกลับวันนี้เลยค่ะ” ซูเหมียวเหมียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง
“เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ?” ฮั่วเจี้ยนเย่ชะงักไป
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ต่อไปยังมีโอกาสได้เจอกันอีก” ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วเดินเข้ามาปลอบฮั่วเจี้ยนเย่