“นี่คือสมุนไพรที่หมู่บ้านของเราปลูกค่ะ” ซูเหมียวเหมียวไม่ค่อยเข้าใจว่าทำไมเถ้าแก่ถึงตื่นเต้นขนาดนี้
“สมุนไพรเหรอ? มีอะไรบ้าง? ผ่านการแปรรูปแล้วหรือยัง?” พอได้ยินซูเหมียวเหมียวพูด เถ้าแก่ก็รีบเดินเข้ามาตรวจดูทันที
“มีดอกสายน้ำผึ้งกับป่านหลานเกินค่ะ แปรรูปเรียบร้อยแล้ว” ซูเหมียวเหมียวตอบ
“มีแค่สองอย่างนี้เหรอ?” แววตาของเถ้าแก่เจือความผิดหวังขึ้นมาอีกหลายส่วน
“ใช่ค่ะ ตอนนี้มีแค่สองอย่างนี้ สมุนไพรชนิดอื่นยังไม่ถึงฤดูเก็บเกี่ยว” ซูเหมียวเหมียวอธิบาย
“ไม่เป็นไร ๆ มีสองอย่างนี้ก็ใช้ได้แล้ว สมุนไพรพวกนี้ฉันรับซื้อทั้งหมด ให้ราคาสูงสุดตามตลาด ไม่สิ! รับซื้อในราคาสองเท่าของราคาสูงสุดในตลาดเลย!” เถ้าแก่จ้องซูเหมียวเหมียวตาเป็นประกาย
ซูเหมียวเหมียวยิ่งรู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล เธอไม่ได้ตอบตกลงทันที เพียงขมวดคิ้วถามว่า
“เถ้าแก่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ? ฉันเห็นว่าในร้านไม่มีคนเลย แล้วทำไมถึงยอมจ่ายราคาสูงขนาดนี้เพื่อรับซื้อสมุนไพรล่ะคะ?”
“สหายซู คุณไม่รู้หรอก ร้านฉันไม่มีคนก็เพราะสมุนไพรในร้านขายหมดเกลี้ยงแล้ว” เถ้าแก่ถอนหายใจ
“ขายหมดเกลี้ยงแล้วเหรอคะ?” ซูเหมียวเหมียวประหลาดใจ
ร้านขายยาขนาดใหญ่ขนาดนี้ สมุนไพรจะขายหมดเกลี้ยงได้ยังไง?
“จริง ๆ ไม่ใช่แค่ร้านขายยาของฉันแห่งเดียว ร้านขายยาทุกแห่งในเมืองก็เจอสถานการณ์แบบเดียวกัน” ซูเหมียวเหมียวยังไม่ทันหายตกใจ เถ้าแก่ก็โยนข่าวใหญ่ใส่อีกระลอก