หัวหน้าหวังหันไปมอง เห็นว่าเป็นเด็กสาวตัวเล็กผอมบางคนหนึ่ง คิ้วก็ขมวดทันที
“สถานการณ์ทางโน้นยังไม่ค่อยปลอดภัย เด็กสาวคนนี้ก็ดูบอบบางเกินไป กลับบ้านไปเถอะ”
ซูเหมียวเหมียวขมวดคิ้ว เธอไม่ชอบจริง ๆ ที่ทุกคนชอบใช้เพศมาตัดสินว่าใครเหมาะจะทำอะไรหรือไม่
“เธอเป็นหมอ!” ไม่รู้ว่าเถ้าแก่สัมผัสได้ถึงความไม่พอใจที่แผ่ออกมาจากตัวซูเหมียวเหมียวหรือเปล่า เขารีบอธิบายทันที
“คุณเป็นหมอเหรอ?” พอหัวหน้าหวังได้ยิน สีหน้าก็เปลี่ยนไป
ซูเหมียวเหมียวพยักหน้า
“ถ้าเป็นหมอก็อีกเรื่อง ระหว่างทางนี้คุณเดินตามผมให้ดี อย่าตามขบวนไม่ทันเด็ดขาด!” น้ำเสียงของหัวหน้าหวังอ่อนลงไม่น้อย
ซูเหมียวเหมียวไม่ได้อธิบายอะไรกับเขา เพียงหันไปหาเถ้าแก่
“สมุนไพรที่พวกเราขนไปครั้งนี้ เถ้าแก่จ่ายให้หัวหน้าหมู่บ้านของพวกเราตามราคาตลาดที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ ส่วนสมุนไพรอื่น ๆ ที่คุณรับซื้อจากในหมู่บ้านก็เหมือนกัน” ซูเหมียวเหมียวไม่ได้เรียกราคาสองเท่าตามที่เถ้าแก่เสนอไว้ก่อนหน้านี้ แต่ก็ไม่อาจบริจาคให้ฟรีได้
อย่างไรเสียสมุนไพรเหล่านี้ก็เป็นทรัพย์สินส่วนรวมของหมู่บ้าน ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างรอเงินจากการขายสมุนไพรไปใช้เลี้ยงชีพ การไม่ฉวยโอกาสขึ้นราคาเป็นสิ่งเดียวที่เธอพอจะทำได้ในตอนนี้
“สหายซูมีน้ำใจจริง ๆ!” เถ้าแก่ย่อมเข้าใจเจตนาดีของซูเหมียวเหมียว
เรื่องขาดแคลนสมุนไพรในเมืองโม่แพร่กระจายออกไปอย่างรวดเร็ว ราคาสมุนไพรก็พุ่งสูงขึ้นมากแล้ว ซูเหมียวเหมียวยังยอมขายในราคาที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้า นับว่ามีน้ำใจมากจริง ๆ