“ฉันแค่...ดีใจมากไปหน่อย...” ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วพูดเสียงสะอื้น
สำหรับคนวัยพวกเขา การจากลากันแต่ละครั้งอาจเป็นครั้งสุดท้ายก็ได้
ตอนแรกเธอคิดว่าหลังจากแยกกันคราวก่อน ชาตินี้คงไม่มีโอกาสได้พบกันอีกแล้ว พอได้ยินว่าตอนนี้ยังไปเยี่ยมลูกชายคนโตได้ จะไม่ให้ดีใจได้ยังไง
“เอาละ เด็ก ๆ ก็อยู่กันครบ อย่าทำให้ทุกคนขำเอาสิ” คุณปู่ฮั่วพูดปลอบเสียงเบา
ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วได้ยินดังนั้นก็รีบยกแขนเสื้อขึ้นเช็ดน้ำตา
“งั้นตกลงตามนี้ พรุ่งนี้เช้าเราออกเดินทางกันเลย” ซูเหมียวเหมียวพูดหนักแน่น
“ได้” ทุกคนพยักหน้าพร้อมกัน
บ่ายวันนั้นเอง หวังหงเจี๋ยก็นำใบรับรองมาส่งให้สามฉบับ
คราวนี้ซูเหมียวเหมียวจะไปเยี่ยมญาติพร้อมกับคุณปู่ฮั่วและฮูหยินผู้เฒ่าฮั่ว
เช้าตรู่วันถัดมา ซูเหมียวเหมียวก็ไปขอยืมเกวียนลาของหมู่บ้านจากหวังหงเจี๋ย
ถังชุนหลานกลัวผู้สูงอายุทั้งสองจะกระเทือนตอนนั่งรถ จึงปูฟูกไว้บนเกวียนลา จะนั่งก็ได้ จะเอนนอนก็ได้
คราวนี้พวกเธอเอาของไปไม่มากนัก เพราะทางฮั่วเจี้ยนเย่เริ่มฟื้นตัวแล้ว อีกทั้งข้าวของที่บ้านก็ต้องเก็บไว้กินเองด้วย
“เหมียวเหมียว ระหว่างทางระวังตัวด้วยนะ” ฮั่วเจี้ยนกั๋วไม่ถนัดพูด จึงแค่กำชับซูเหมียวเหมียวอย่างจริงจัง
“ไม่ต้องห่วงค่ะพ่อ หนูจะดูแลปู่กับย่าให้ดี” ซูเหมียวเหมียวพยักหน้ารับปาก
“พ่อรู้เรื่องนั้นอยู่แล้ว พ่อหมายถึงลูกเองก็ต้องดูแลสุขภาพให้ดีด้วย” ที่จริงคนที่ฮั่วเจี้ยนกั๋วเป็นห่วงที่สุดก็คือตัวซูเหมียวเหมียว