“ขอบคุณค่ะอา!” พอฮั่วเล่อเซิงเห็นลูกอม ดวงตาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
ที่บ้านมีเสบียงที่ซูเหมียวเหมียวเอามาให้ก่อนหน้านี้ แล้วยังได้รับธัญญาหารบรรเทาทุกข์มาอีก อย่างน้อยวันหนึ่งก็พอได้กินอิ่มสักมื้อ แต่ของอย่างลูกอมนั้นยังหายากอยู่ดี
ฮั่วเล่อเซิงแทบรอไม่ไหว อยากแกะลูกอมใส่ปากเดี๋ยวนั้น แต่พอเห็นคุณปู่ฮั่วกับฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วยืนอยู่ข้าง ๆ เขาก็คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวเข้าไปหา
“คุณปู่ คุณย่า กินสิครับ” ฮั่วเล่อเซิงยกลูกอมในมือไปตรงหน้าทั้งคู่
ผู้สูงวัยสองคนที่ก่อนหน้านี้มีแววตาเปี่ยมเมตตาพลันนิ่งงันไป ครั้นได้สติกลับมา ก็เผยความยินดีที่ยากจะปิดบัง
“เด็กดี คุณปู่ไม่กินหรอก กินเองเถอะ” ตอนคุณปู่ฮั่วพูด เสียงถึงกับสั่นเล็กน้อย
“ใช่แล้ว คุณปู่ฟันไม่ค่อยดี กินของหวานไม่ได้ เล่อเล่อกินเองเถอะ” ฮูหยินผู้เฒ่าฮั่วลูบศีรษะฮั่วเล่อเซิงอย่างอ่อนโยน
ฮั่วเล่อเซิงมองซูเหมียวเหมียวอย่างไม่แน่ใจ คล้ายกำลังถามความเห็นเธอ
“คุณปู่คุณย่าให้กินก็กินเถอะ” ซูเหมียวเหมียวพูดเสียงนุ่ม
“ครับ” ฮั่วเล่อเซิงตอบอย่างดีใจ
เขาค่อย ๆ แกะลูกอมหนึ่งเม็ดใส่ปาก กลิ่นนมผสานกับรสหวานแผ่ซ่านไปทั่วปากของฮั่วเล่อเซิงในพริบตา หวานจนดวงตาหยีโค้ง
“อา อร่อยจังเลยครับ!” ฮั่วเล่อเซิงเงยหน้ามองซูเหมียวเหมียวด้วยแววตาเป็นประกาย
“อร่อยก็กินอีกสิ” ซูเหมียวเหมียวตบศีรษะเขาเบา ๆ