“ไม่ต้อง ๆ เวลาคงไม่ทันแล้ว ฉันพูดกับคุณตรงนี้เลยแล้วกัน” น้ำเสียงของหัวหน้ากองพลฟังดูร้อนรนมาก
“มีเรื่องอะไรถึงจะไม่ทันแล้ว?” หวังหงเจี๋ยขมวดคิ้ว
“ก็รีบพาฉันไปหาสหายซูเหมียวเหมียวคนนั้นไง ทางอำเภอจะเรียกพวกคุณไปประชุม” ในที่สุดหัวหน้ากองพลก็เผยจุดประสงค์ที่มาครั้งนี้ออกมา
“ประชุม? ประชุมเรื่องอะไร?” หวังหงเจี๋ยยังไม่ทันตั้งตัว
“คุณคิดว่าจะประชุมเรื่องอะไรได้อีกล่ะ? แน่นอนว่าประชุมมอบรางวัลไง เร็วเข้า พาฉันไปหาสหายซูเหมียวเหมียว” หัวหน้ากองพลพูดอ้อม ๆ แถมยังร้อนใจเป็นพิเศษ
หวังหงเจี๋ยถูกเขาเร่งแล้วเร่งอีก จึงไม่ได้เข้าบ้านตัวเอง แต่พาเขาไปหาซูเหมียวเหมียวทันที
บังเอิญว่าตอนที่พวกเขาไปถึง คนตระกูลฮั่วกำลังกินข้าวกันอยู่
“เหมียวเหมียว กินข้าวอยู่เหรอ” หวังหงเจี๋ยเดินเข้าบ้านมาอย่างกระอักกระอ่วน
“ใช่ค่ะ ลุงหวังกินข้าวมาหรือยังคะ? ถ้ายัง ก็มากินด้วยกันสักหน่อยสิคะ” ซูเหมียวเหมียวทักทายอย่างกระตือรือร้น ราวกับไม่เห็นหัวหน้ากองพลที่ยืนอยู่ข้างหลังหวังหงเจี๋ย
หวังหงเจี๋ยมองกับข้าวบนโต๊ะของคนตระกูลฮั่ว แม้จะเป็นอาหารบ้าน ๆ ธรรมดา แต่ก็ดูน่ากินมาก เขาเคยกินฝีมือซูเหมียวเหมียวมาแล้ว รสชาตินั้นชวนให้คิดถึงจนลืมไม่ลง กำลังจะตอบตกลงอยู่พอดี หัวหน้ากองพลข้าง ๆ ก็ไอกระแอมขึ้นมา
หวังหงเจี๋ยจึงได้สติกลับมา เขายกมือโบกปฏิเสธอย่างเก้อเขิน
“ไว้คราวหน้า วันนี้ที่ฉันมาบ้านเธอเพราะหัวหน้ากองพลมีเรื่องจะคุยด้วย”