“คุณช่วยเธอได้จริง ๆ เหรอ?” ทหารหนุ่มรีบเงยหน้ามองซูเหมียวเหมียว แววตาราวกับกำลังมองฟางเส้นสุดท้ายที่จะช่วยชีวิตได้
“เมื่อกี้ฉันบอกว่าจะลองดู” ซูเหมียวเหมียวเตือนเขา
เธอรู้ดีว่าการมีความหวังแล้วจู่ ๆ ต้องสูญเสียมันไปนั้นสิ้นหวังแค่ไหน
“ไม่เป็นไร ขอแค่คุณยังยอมลอง ก็แปลว่ายังมีโอกาส!” ทหารหนุ่มรีบพูดขึ้น
“คุณมีวิธีเหรอ?” เมิ่งเหล่าหรี่ตามองซูเหมียวเหมียว
“มีวิธีที่เรียกว่าวิธีก็ไม่เชิงอยู่ค่ะ” ซูเหมียวเหมียวพูดพลางย่อตัวลงข้างเด็กหญิงตัวเล็ก
เธอยื่นมือไปจับชีพจร แล้วตรวจร่างกายของเด็กหญิงอย่างละเอียดอีกครั้ง
คำพูดของเมิ่งเหล่าเมื่อครู่ไม่ผิดเลย เด็กหญิงบาดเจ็บสาหัสมาก ตอนนี้ยังเสียเลือดไปมาก จะผ่าตัดทันทีก็ไม่ได้ แถมยังทนไปไม่ถึงโรงพยาบาล
ทางเดียวที่เหลืออยู่ก็คือ...
ซูเหมียวเหมียวหยิบถุงเข็มเงินจากถุงผ้าที่พกติดตัวมา ฆ่าเชื้ออย่างง่าย ๆ แล้วปลดเสื้อผ้าของเด็กหญิงออก
เธอเริ่มปักเข็มเงินจากกระหม่อม ไล่ลงมาตามจุดสำคัญต่าง ๆ บนร่างกาย
ตอนที่เธอลงเข็ม ไม่มีใครเข้ามารบกวน เมิ่งเหล่ามองวิธีการฝังเข็มของเธอ แววตาพลันมีประกายบางอย่างเพิ่มขึ้น
แม้เขาจะเชี่ยวชาญด้านแพทย์แผนตะวันตกเป็นหลัก แต่ก็เคยแลกเปลี่ยนความรู้กับแพทย์แผนจีนระดับแนวหน้าของประเทศหลายคน ฝีมือการฝังเข็มของเด็กสาวคนนี้ชำนาญเกินกว่าจะเข้ากับอายุของเธอได้เลย
แพทย์แผนจีนไม่เหมือนแพทย์แผนตะวันตก ต่อให้ไม่ถึงขั้นเชี่ยวชาญ แค่พอมีฝีมือก็แทบต้องอายุวัยกลางคนแล้ว