“เร็วเข้า พาคนเจ็บทั้งหมดเข้าไปในเต็นท์ ระวังกันด้วย!” ลู่ซิวหย่วนแบกชายชราคนหนึ่งไว้บนหลัง พลางสั่งทหารที่ตามมาด้วยเสียงเข้ม
“รับทราบ!”
แทบทุกคนแบกหรือไม่ก็อุ้มคนเจ็บมาคนละคน
เสื้อผ้าของพวกเขาเปื้อนดินและเหงื่อจนดูไม่ออกว่าเดิมมีหน้าตาเป็นอย่างไร
ไม่ต้องพูดถึงใบหน้าเลย นอกจากดวงตาสองข้างที่ยังกลอกไปมาได้ ก็แทบมองไม่ออกว่าเป็นใคร
ซูเหมียวเหมียวจำเสียงของลู่ซิวหย่วนได้
เมื่อเห็นร่างสูงโปร่งรีบเข้าไปในเต็นท์ แววตาของเธอก็มีประกายแปลกไปเล็กน้อย
ไม่คิดเลยว่าจะได้เจอเขาที่นี่
ลู่ซิวหย่วนกับพวกมาถึงอย่างรวดเร็ว แต่ก็จากไปอย่างเร่งรีบเช่นกัน พอวางคนเจ็บลงก็รีบกลับไปยังจุดเกิดเหตุทันที
พวกเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นเงาร่างหนึ่งตรงมุมเต็นท์ เงาร่างที่เขาเฝ้าคิดถึงแม้ยามหลับฝัน
“น้องเล็ก มองอะไรอยู่เหรอ?” ฮั่วซินหย่วนกลับมาพร้อมอาหาร ก็เห็นซูเหมียวเหมียวเหม่อมองไปทางหนึ่ง จึงยื่นมือโบกตรงหน้าเธอ
“หือ?” ซูเหมียวเหมียวมองเขาอย่างสงสัย
“ถามว่ามองอะไรอยู่ ฉันเรียกตั้งหลายครั้งก็ไม่ตอบ” ฮั่วซินหย่วนมองไปยังทิศที่ซูเหมียวเหมียวจ้องอยู่ แต่ตรงนั้นก็ไม่มีใครนี่นา
“ไม่มีอะไร แค่เหนื่อยนิดหน่อย” ซูเหมียวเหมียวละสายตา แล้วเก็บซ่อนความรู้สึกในแววตา
“ทำงานหนักขนาดนี้ก็ต้องเหนื่อยอยู่แล้ว ฉันไปขอบะหมี่มาให้ชามหนึ่ง แอบกินซะนะ” ฮั่วซินหย่วนยื่นชามบะหมี่ที่ซ่อนไว้ตลอดทางให้ซูเหมียวเหมียว