“คุณซู...?” ลู่ซิวหย่วนจ้องซูเหมียวเหมียวอยู่นาน เสียงสั่นเล็กน้อย ดูเหมือนจะไม่ค่อยเชื่อสายตาตัวเอง
“ฉันอุตส่าห์พยายามดึงคุณกลับมาจากประตูผี แล้วนี่คือสิ่งที่คุณทำกับตัวเองเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวมองมือทั้งสองข้างที่สั่นเทาของลู่ซิวหย่วนด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“ฉัน...” ตอนนั้นเองลู่ซิวหย่วนถึงได้สติ และแน่ใจว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ภาพลวงตาของตัวเอง
ซูเหมียวเหมียวไม่อยากฟังคำตอบอะไรจากเขา จึงลากเขาไปยังบริเวณที่ค่อนข้างราบใกล้ ๆ
“นั่งลง” ซูเหมียวเหมียวพูดเสียงเย็น
ลู่ซิวหย่วนยอมนั่งลงบนก้อนหินข้าง ๆ อย่างว่าง่ายจริง ๆ
ภาพนี้ทำเอาทหารหนุ่มที่คอยแอบมองทั้งคู่อยู่ไกล ๆ ตะลึงจนแทบตาค้าง
ผู้กองของพวกเขาเชื่อฟังขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?
นี่ใช่ผู้กองที่เขารู้จักหรือเปล่า?
ซูเหมียวเหมียวหยิบขวดเล็ก ๆ ใส่โพวิโดนไอโอดีนกับก้านสำลีออกมาจากถุงผ้าที่พกติดตัว
ของพวกนี้เป็นของส่วนตัวเธอ จึงไม่มีใครมาควบคุม
“ยื่นมือออกมา!” ซูเหมียวเหมียวพูดเสียงเข้ม
ลู่ซิวหย่วนยื่นมือทั้งสองข้างออกมาอย่างเชื่อฟัง
ฝ่ามือถลอกจนเลือดเนื้อปนเปกัน นิ้วทั้งสิบก็เต็มไปด้วยบาดแผลเล็กใหญ่ ซูเหมียวเหมียวใช้ก้านสำลีชุบโพวิโดนไอโอดีนทำความสะอาดแผลให้เขา แถมยังจงใจลงแรงเพิ่มอีกนิด จนลู่ซิวหย่วนสูดปากด้วยความเจ็บ
“ยังรู้จักเจ็บด้วยเหรอ?” ซูเหมียวเหมียวส่งเสียงฮึ
ลู่ซิวหย่วนไม่พูดอะไร สีหน้าดูเหมือนจะรู้สึกผิดอยู่บ้าง