ลู่ซิวหย่วนพยักหน้าให้ถงเหมยฮวาเล็กน้อย ก่อนจะหันหลังเดินตามซูเหมียวเหมียวไป
ถงเหมยฮวาที่ยืนถูกทิ้งไว้ตรงนั้นรู้สึกราวกับโลกทัศน์ของตัวเองพังทลายแล้วประกอบขึ้นใหม่
บนโลกนี้มีคนอย่างซูเหมียวเหมียวได้ยังไงกันนะ!
โดนเธอเปิดโปงคำโกหกต่อหน้าแล้ว แทนที่จะรู้สึกละอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี ต่อให้เสียใจก็ควรฝืนทำเป็นไม่ยอมรับไม่ใช่หรือไง?
ทำไมเธอถึงพูดออกมาได้อย่างหน้าตาเฉยขนาดนั้น?
ถึงขั้นทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นฝ่ายหาเรื่องไม่เลิกเสียเอง
ฮือ ๆ...
ถงเหมยฮวาแทบจะร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตา
“...”
เวลานี้ซูเหมียวเหมียวกับลู่ซิวหย่วนเดินออกจากตึกทดลองมาแล้ว
ทั้งคู่เดินเคียงกันไปตามทางเล็ก ๆ ในมหาวิทยาลัย ระหว่างทางลู่ซิวหย่วนมักหันมามองเธอเป็นระยะ
“คนนั้นชื่อถงเหมยฮวา เป็นเพื่อนใหม่ที่ฉันรู้จักในห้องทดลอง เธอไม่มีอะไรไม่ดีหรอก แค่ชอบสืบเรื่องชาวบ้าน ฉันโดนเธอตามตื๊อจนรำคาญ เลยไม่อยากไปกินข้าวที่โรงอาหารกับเธอ” ซูเหมียวเหมียวชิงอธิบายก่อนที่ลู่ซิวหย่วนจะถาม
“เรื่องที่เธออยากรู้เกี่ยวกับฉันเหรอ?” ลู่ซิวหย่วนถามด้วยความสงสัย
“อืม” ซูเหมียวเหมียวไม่ได้ปฏิเสธ
แววตาของลู่ซิวหย่วนเจือรอยยิ้มจาง ๆ
“เมื่อกี้...เธอเท่มากเลย”
“หืม?” ซูเหมียวเหมียวมองเขาอย่างสงสัย
“ถ้าเป็นคนทั่วไปเจอสถานการณ์แบบเมื่อกี้ ส่วนใหญ่คงฝืนทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้แล้วเดินหนีไป” ลู่ซิวหย่วนเอ่ย
“จะฝืนไปทำไม? ศักดิ์ศรีไม่ได้มีค่าขนาดนั้น ทำตามใจตัวเองไม่ดีกว่าเหรอ? อีกอย่าง ฉันไม่คิดว่านั่นเป็นเรื่องน่าอายเลย ก่อนหน้านี้ที่ฉันพยายามหาเหตุผลปฏิเสธเธอ ก็เพราะไว้หน้าเธอแล้ว แต่เธอยังตามตื๊อไม่เลิกต่างหากที่ไม่อยากรักษาหน้าตัวเอง” ซูเหมียวเหมียวอธิบายอย่างมีเหตุผล