พอได้ยินซูเหมียวเหมียวถาม หวังหงเจี๋ยก็แทบเก็บสีหน้าภูมิใจไว้ไม่อยู่ เขาจงใจไอกระแอมสองสามที ก่อนจะพูดขึ้น
“ช่วงที่เธอไม่อยู่ไม่กี่วันนี้ ป่านหลานเกินในแปลงยาของเราก็เก็บเกี่ยวหมดแล้ว ส่วนดอกสายน้ำผึ้งมีช่วงออกดอกนาน ชาวบ้านเลยยังขยันเก็บกันทุกวัน ทางโรงยาเองก็เร่งแปรรูปสมุนไพรไม่หยุด ยาที่อยู่ในคลังก่อนหน้านี้ก็ขายหมดแล้ว”
ท่าทางของหวังหงเจี๋ยเหมือนกำลังรายงานงานอยู่ ซูเหมียวเหมียวอดยิ้มไม่ได้
“ลุงหวังเก่งมากเลยค่ะ”
“จะเป็นผลงานของฉันคนเดียวได้ยังไง พ่อแม่เธอ แล้วก็พี่ชายเธอต่างหากที่เป็นกำลังหลัก” หวังหงเจี๋ยดูเขินอายขึ้นมานิดหน่อย นาน ๆ ที
“งั้นพอพวกเขากลับมา หนูก็จะชมพวกเขาด้วยค่ะ” ซูเหมียวเหมียวพูดยิ้ม ๆ
“แต่เธอไม่อยากรู้เลยเหรอว่าพวกเราขายได้เงินเท่าไหร่?” หวังหงเจี๋ยรอตั้งนาน ซูเหมียวเหมียวก็ไม่ยอมถามสักทีว่าขายสมุนไพรได้เงินเท่าไหร่ ในที่สุดเขาก็อดใจไม่ไหวถามออกมาเอง
คราวนี้ซูเหมียวเหมียวเข้าใจเจตนาของหวังหงเจี๋ยแล้ว รอยยิ้มที่มุมปากจึงลึกขึ้นอีกนิด
“แล้วหาเงินได้เท่าไหร่คะ?” ซูเหมียวเหมียวถามตามน้ำ
หวังหงเจี๋ยตื่นเต้นจนยกนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว
“สามร้อยเหรอคะ?” ซูเหมียวเหมียวแกล้งถาม
“สามร้อยที่ไหนกัน สามพันต่างหาก! 3,281 หยวน 6 เหมา 5 เฟิน!” หวังหงเจี๋ยบอกตัวเลขอย่างละเอียด พอพูดจบ ใบหน้าก็แดงก่ำด้วยความตื่นเต้น
“จริงเหรอคะ ได้ตั้งเยอะเลย” ซูเหมียวเหมียวเห็นได้ชัดว่าหวังหงเจี๋ยดีใจแค่ไหน จึงยิ้มรับไปกับเขา