“ฉันพักอยู่ในหอพักของมหาวิทยาลัย” ซูเหมียวเหมียวเอ่ยขึ้น
ช่วงสองสามวันแรกที่มาถึง เธอพักอยู่ในเกสต์เฮาส์นอกมหาวิทยาลัย ต่อมาอวิ๋นเฟยเฉินบอกว่าเธอต้องเดินไปเดินมาทุกวัน คงลำบากไม่น้อย จึงช่วยจัดห้องพักเดี่ยวชั่วคราวให้เธอ
ตลอดเดือนที่ผ่านมา เธอแทบไม่ได้ออกจากประตูมหาวิทยาลัยโม่เลย
พักอยู่ในมหาวิทยาลัยก็ไม่น่าจะเจออันตรายอะไร แต่ลู่ซิวหย่วนก็ยังมาส่งซูเหมียวเหมียวถึงใต้หอพัก
ทว่าเมื่อทั้งคู่เดินมาถึงใต้หอพัก กลับเห็นคนคุ้นหน้าคุ้นตายืนอยู่ข้างหน้า
อวิ๋นเฟยเฉินนั่นเอง
เขายืนนิ่งอยู่ใต้ต้นไม้ สายตาเรียบเฉยมองซูเหมียวเหมียวกับลู่ซิวหย่วนที่เดินเคียงข้างกันมา
“อวิ๋นเฟยเฉิน? นายมาที่นี่ได้ยังไง?” ซูเหมียวเหมียวเดินเข้าไปหาเขาด้วยความแปลกใจ
“ฉันเอาของมาให้เธอ” อวิ๋นเฟยเฉินบอกพลางชี้ถุงในมือ
“ฉันบอกนายแล้วไม่ใช่เหรอว่าที่นี่ฉันมีทุกอย่าง ไม่ต้องเอาของมาให้ทุกวันก็ได้” ซูเหมียวเหมียวเอ่ยอย่างจนใจ
อวิ๋นเฟยเฉินรับผิดชอบมากเกินไปหน่อย ไม่ว่าจะยุ่งแค่ไหน เขาก็ยังหาเวลามาที่นี่ทุกวัน
แถมทุกครั้งที่มาก็ไม่เคยมามือเปล่า บางครั้งเอาส้มมาให้เธอหลายลูก บางครั้งก็เอากับข้าวที่พ่อเขาทำมาให้
“อากาศเริ่มหนาวแล้ว นี่เป็นเสื้อผ้าที่ฉันเตรียมไว้ให้เธอ” อวิ๋นเฟยเฉินยื่นถุงในมือให้
“...ขอบคุณนะ” คราวนี้ซูเหมียวเหมียวปฏิเสธไม่ค่อยลงจริง ๆ เสื้อผ้าที่เธอเอามาด้วยมีไม่พอ