“ทำได้ดีมาก” ซูเหมียวเหมียวได้ยินคำตอบของโก่วหวาแล้ว ดวงตาก็โค้งลงเล็กน้อย
จบเห่แล้ว จบเห่กันหมดแล้ว!
อู๋เต๋ออี้หน้าดำคล้ำ จ้องโก่วหวาเขม็ง ไอ้ขี้ขลาดไม่ได้เรื่อง
“งั้น...ตอนนี้ช่วยฉันได้หรือยัง?” โก่วหวาจ้องซูเหมียวเหมียวไม่วางตา
“ไม่ต้องห่วง นายไม่เป็นไรหรอก” ซูเหมียวเหมียวปัดมือ ก่อนลุกขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ
“อะ...อะไรนะ?” โก่วหวายังตั้งตัวไม่ทัน
“ที่ฉันให้กินเมื่อกี้ไม่ใช่ยาพิษ ก็แค่หมั่นโถวชิ้นเล็ก ๆ เท่านั้น นายคิดว่าฉันจะไม่เห็นค่าชีวิตคนเหมือนพวกนายหรือไง?” ซูเหมียวเหมียวมองลงมาจากด้านบน
โก่วหวานิ่งอึ้งไปทั้งตัว ของที่เขากินเข้าไปเมื่อกี้ไม่ใช่ยาพิษงั้นเหรอ? เป็นแค่หมั่นโถวชิ้นเดียว?
แล้วมือของเขา...
ซูเหมียวเหมียวเหมือนจะมองความคิดของเขาออก จึงอธิบายให้ฟังราวกับกำลังเมตตา
“ที่รู้สึกแสบร้อนในคอเพราะหมั่นโถวแข็งเกินไป นายฝืนกลืนลงไปจนหลอดอาหารเป็นแผล ส่วนที่มือเท้าชาก็เพราะอารมณ์ตื่นตระหนกเกินไป สมองเลยควบคุมร่างกายไม่ได้ พักสักครู่ก็หายแล้ว”
โก่วหวาสูดหายใจลึกหลายครั้ง แล้วรู้สึกว่านิ้วมือของตัวเองขยับได้อย่างอิสระจริง ๆ
เขา...ไม่เป็นอะไรแล้วจริง ๆ!
โก่วหวาแทบดีใจจนน้ำตาไหล ไม่ได้โกรธที่ซูเหมียวเหมียวหลอกเลยสักนิด มีแต่ความโล่งใจที่รอดตายมาได้
ยังไงเขาก็สัมผัสได้ถึงเจตนาฆ่าจริง ๆ จากตัวซูเหมียวเหมียว
ซูเหมียวเหมียวหันไปทางฮั่วหมิ่นเสวียกับฮั่วซินหย่วน “พี่สาม พวกพี่พาเขาไปหาคนขายยา แล้วเชิญตัวกลับมาที่หมู่บ้าน”