“38 วัน!” หวังหงเจี๋ยตอบตัวเลขออกมาอย่างแม่นยำ
“มีบันทึกจำนวนคนที่มาทำงานในแต่ละวันไหม?” ซูเหมียวเหมียวถามอีกครั้ง
“มีครับ”
“งั้นลองคำนวณดูว่า ค่าแรงของพวกเราตลอด 38 วันนี้เป็นเท่าไหร่” ซูเหมียวเหมียวเอ่ยเสียงเรียบ
“คนจดแต้มแรงงาน รีบคำนวณเร็ว!” หวังหงเจี๋ยตะโกนเรียกเสียงดัง
“รอแป๊บนะ ผมกลับไปเอาสมุดก่อน!” คนจดแต้มแรงงานไม่ได้พกสมุดติดตัวไว้ เขาจึงหันหลังกลับไปเอา
โชคดีที่บ้านเขาอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ไปกลับใช้เวลาแค่ไม่กี่นาที
“ทางผม...ต้องใช้เวลาคำนวณสักหน่อย รอ...รอผมแป๊บนะครับ...” คนจดแต้มแรงงานหอบแฮ่ก
ฮั่วหมิ่นเสวียเดินเข้าไปช่วยอย่างกระตือรือร้น ทำให้การคำนวณเร็วขึ้นหลายเท่าทันที
“คะ...คำนวณได้แล้วครับ หมู่บ้านเราไม่นับผู้สูงอายุกับเด็กที่ทำงานไม่ได้ ในแต่ละวันมีคนมาทำงาน 498 คน ตลอด 38 วันนี้ ทั้ง 498 คนได้แต้มแรงงานเต็มทุกวัน ถ้าคิดค่าแรงเต็มแต้ม วันละ 1 หยวนต่อคน...” คนจดแต้มแรงงานเห็นตัวเลขสุดท้ายแล้วแทบไม่กล้าพูดออกมา
“รวมทั้งหมด 1,862 หยวน” สุดท้ายฮั่วหมิ่นเสวียเป็นคนพูดออกมา
“ถ้ารวมค่าใช้จ่ายอื่น ๆ ด้วย ทั้งหมดเท่าไหร่?” ซูเหมียวเหมียวเอ่ยถาม
“รวมทั้งหมด 3,882 หยวน” ฮั่วหมิ่นเสวียตอบตัวเลขออกมาอย่างรวดเร็ว
ซูเหมียวเหมียวยิ้มพลางพยักหน้า แล้วหันกลับไปมองอู๋เต๋ออี้
“เลขาอู๋ คุณไม่ได้บอกว่าจะชดใช้เงินเหรอ? 3,882 หยวนนี้คือเงินที่คุณต้องชดใช้”
“เธอ...นี่มันปล้นกันชัด ๆ! แปลงสมุนไพรผุ ๆ ของพวกเธอต้องใช้เงินมากขนาดนั้นที่ไหนกัน? อีกอย่าง ชาวบ้านในหมู่บ้านนี้เป็นของล้ำค่าอะไรหรือไง? คนงานในโรงงานยังได้เงินเดือนแค่ยี่สิบสามสิบหยวน แต่เธอกลับคิดค่าแรงให้คนในหมู่บ้านตัวเองวันละ 1 หยวน มือพวกเธอฝังทองคำไว้หรือไง?!” พออู๋เต๋ออี้ได้ยินว่าซูเหมียวเหมียวจะให้เขาชดใช้เงินมากกว่า 3,000 หยวน ก็โกรธจนแทบอยากบีบคอเธอให้ตาย