เฟิงฉีเซิ่งบอกว่าไม่ไกล ก็ไม่ไกลจริง ๆ ซุนเทียนไฉขับรถไม่ถึง 10 นาทีก็มาถึงที่หมาย
ที่นี่เป็นฟาร์มไก่ขนาดเล็ก ทำธุรกิจขายลูกไก่เป็นหลัก
พอเฟิงฉีเซิ่งเข้าไปก็เรียกชื่อเจ้าของร้านเสียงดังทันที
“หลี่ต้าถัว นายอยู่ไหน? ฉันพาลูกค้ามาให้แล้ว”
ไม่นาน ชายวัยกลางคนหัวล้านคนหนึ่งก็วิ่งออกมาจากด้านใน
“ผู้อำนวยการเฟิง? ทำไมถึงมาเองล่ะครับ มีธุระก็ให้คนมาเรียกผมสักคำก็ได้” หลี่ต้าถัวเห็นเฟิงฉีเซิ่งก็ยิ้มกว้าง รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที
“คนนี้คือผู้กองซุน ส่วนผู้หญิงที่อยู่ข้างเขาคือคุณซู เธออยากมาซื้อลูกไก่จากที่นี่ พาพวกเราไปดูของหน่อย” เฟิงฉีเซิ่งวางท่าค่อนข้างเย็นชาต่อหน้าหลี่ต้าถัว
โรงงานอาหารสัตว์ของเขาใหญ่กว่าฟาร์มไก่เล็ก ๆ แห่งนี้ไม่รู้กี่เท่า
ตำแหน่งของเขาก็สูงกว่าอีกฝ่ายอยู่มาก
“อ๋อ ที่แท้ก็อย่างนี้เอง เชิญทางนี้เลยครับ เดี๋ยวผมพาไปดู ของล็อตนี้ดีทุกตัวเลย” หลี่ต้าถัวได้ยินดังนั้นก็รีบกระตือรือร้นเดินนำหน้า
พอเข้าไปในโรงเรือนไก่ เสียงเจี๊ยวจ๊าวก็ดังอื้ออึงอยู่ข้างหูซูเหมียวเหมียว
เธอกวาดตามองคร่าว ๆ น่าจะมีสักห้าหกร้อยตัว
ข้างนอกยังมีโรงเรือนไก่อีกหลายหลัง
หลี่ต้าถัวเห็นซูเหมียวเหมียวเอาแต่มองลูกไก่ด้านใน จึงเอื้อมมือไปจับตัวหนึ่งส่งให้เธอ
“คุณผู้หญิง ลองดูได้เลยครับ ลูกไก่ของเราคุณภาพดีมาก เลี้ยงง่าย แถมไม่ค่อยป่วย มาซื้อกับผมรับรองไม่ผิดหวัง”