หลังจากตกลงแผนกับซูเหมียวเหมียวเรียบร้อย หวังหงเจี๋ยก็รีบร้อนไปที่กองพลทันที
พอไปถึงกองพล คนที่รู้จักหวังหงเจี๋ยต่างก็ทักทายเขา
“หัวหน้าหมู่บ้านหวัง วันนี้ว่างมาถึงกองพลได้ยังไง? หมู่บ้านของพวกคุณกำลังทำแปลงปลูกสมุนไพรอะไรนั่นไม่ใช่เหรอ ผลเป็นยังไงบ้าง?” มีคนถาม
“ก็ไม่เลว ต้นกล้าสมุนไพรที่ได้มาก่อนหน้านี้ปลูกลงดินไปหมดแล้ว ในหมู่บ้านยังมีที่นาเหลืออีกไม่น้อย เลยคิดจะปลูกให้หมดนี่แหละ วันนี้เลยมาขอหนังสือรับรองจากกองพล” หวังหงเจี๋ยตอบคำถามของทุกคนด้วยรอยยิ้ม
“พวกคุณคิดจะปลูกสมุนไพรให้เต็มพื้นที่ทั้งหมดในหมู่บ้านเลยเหรอ ปีนี้ไม่ปลูกธัญพืชอย่างอื่นแล้วหรือ?” คนเหล่านั้นฟังแล้วอดแปลกใจไม่ได้
โดยทั่วไปแล้ว เพื่อป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ในปีแรกที่ทดลองปลูกพืชชนิดใหม่ มักจะปลูกในพื้นที่ไม่มากนัก ต้องรอให้เข้าใจนิสัยการเติบโตของพืชชนิดนั้นและรู้ผลตอบแทนแน่ชัดก่อน ปีถัดไปถึงค่อยขยายพื้นที่ปลูก
แต่ปีนี้เป็นครั้งแรกที่หมู่บ้านสือหม่าโถวปลูกสมุนไพร พวกเขาคิดจะปลูกให้เต็มพื้นที่ทั้งหมดเลยหรือ?
“ไม่ปลูกแล้ว ปลูกแต่สมุนไพร” หวังหงเจี๋ยยิ้มพลางโบกมือ
“หัวหน้าหมู่บ้านหวัง ฉันว่ากันไว้ก่อน พวกคุณปลูกธัญพืชอย่างอื่นไว้บ้างดีกว่า” มีคนหวังดีเตือน
“ใช่แล้ว ใครจะรู้ว่าปลูกสมุนไพรจะสำเร็จไหม ถ้าไม่สำเร็จ พอถึงฤดูใบไม้ร่วงต้องส่งธัญพืช แต่พวกคุณไม่มีอะไรส่งเลยสักนิด จะทำยังไง?”