“ยังจะไปอีกเหรอ แบบนี้คงไม่ค่อยดีมั้ง คนที่หมู่บ้านสือหม่าโถวคงระวังตัวแล้ว” โก่วหวาพูดอย่างลังเล
“คิดว่าฉันโง่หรือไง ฉันไม่กลับไปที่แปลงสมุนไพรของพวกนั้นหรอก” อู๋ป๋อหยางตบกกหัวโก่วหวาอย่างแรง
“แล้วเราจะไปที่ไหนกัน?” โก่วหวาลูบกกหัวตัวเอง ไม่กล้าบ่นสักคำ
“ไม่ว่าจะปลูกพืชไร่หรือเพาะกล้าสมุนไพร ยังไงก็ต้องใช้น้ำทั้งนั้น แทนที่จะถอนทีละต้น สู้วางยาให้กล้าสมุนไพรพวกนั้นตายยกรังไปเลยดีกว่า!” แววชั่วร้ายวาบผ่านดวงตาอู๋ป๋อหยาง
“พี่อู๋หมายถึง... วางยาพิษในน้ำเหรอ?” โก่วหวาเข้าใจเจตนาของอู๋ป๋อหยางทันที
“ใช่!” อู๋ป๋อหยางตอบ
“แต่กองพลของเราใช้น้ำจากแหล่งเดียวกัน ถ้าเราวางยาพิษลงไป แล้วหมู่บ้านเราจะไม่มีน้ำสะอาดใช้ด้วยไม่ใช่เหรอ?” โก่วหวาถาม
พออู๋ป๋อหยางได้ยินก็ฟาดกกหัวโก่วหวาอีกครั้ง
“สมองหมูอย่างแกคิดอะไรไม่เป็นเลยหรือไง ตอนนี้หมู่บ้านเรายังไม่เริ่มเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิ ใช้น้ำไม่มาก เดี๋ยวฉันไปบอกพ่อให้เลื่อนเวลาเพาะปลูกออกไปก่อน รอจนยาที่ปนอยู่ในแม่น้ำถูกชะล้างไปหมดแล้ว เราค่อยเริ่มเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิ” อู๋ป๋อหยางพูด
“จริงด้วย ทำไมฉันคิดไม่ถึงนะ” โก่วหวาพยักหน้าเพิ่งนึกขึ้นได้
“แต่พี่อู๋ แหล่งน้ำนี้เกี่ยวข้องกับคนทั้งกองพล ถ้ามีคนจับได้ ผลที่ตามมาต้องร้ายแรงแน่” คนหนึ่งเริ่มลังเล
“ก็อย่าให้คนอื่นจับได้สิ แหล่งน้ำไหลผ่านตั้งหลายหมู่บ้าน ใครจะสืบมาถึงพวกเราได้” อู๋ป๋อหยางแค่นเสียง