ในช่วงคาบที่สามของช่วงบ่าย เจียงเฉียวพบว่าเพื่อนร่วมโต๊ะของเธอยังไม่กลับมา เธอเพียงแค่มองไปที่ที่นั่งว่าง แล้วก็เรียนต่อตามปกติ
สวี่ซื่อเพิ่งจบการต่อสู้หมู่ ใบหน้ามีรอยแผล แต่ก็ไม่ได้เสียที เขาเอาพลาสเตอร์ปิดแผลปิดลงบนใบหน้า สีหน้าเรียบเฉยไม่มีอารมณ์
ระหว่างทางกลับ เขาเห็นเด็กผมทองคนหนึ่งกำลังตบหน้าเด็กผู้ชายตัวเล็กผอมบางคนหนึ่ง พลางด่าทอ: "ไอ้สัส ฉันบอกให้แกเอาเงินมาให้ฉัน แกฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง?"
"ฉันไม่มีเงิน"
"ไม่มีเงินแกก็ไปเอามาจากบ้านสิ ฉันไม่สน แกพรุ่งนี้เอาเงินมาให้ฉันให้ได้"
สวี่ซื่อคว้าตัวเด็กผู้ชายคนนั้นขึ้นมา หมัดพุ่งตรงไปที่ใบหน้าเขา
"ไอ้ทอง" เจ็บจนหน้าเบ้ ปากก็จะด่า พอเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร ก็พูดเสียงสั่นเทา: "พี่ซื่อ คุณมาละ"
"อย่าเรียกฉันว่าพี่ ฉันไม่สนิทกับแก" น้ำเสียงของสวี่ซื่อแหบพร่า: "อย่าให้ฉันเห็นแกไปรังแกคนที่โรงเรียนอีก"
"ไอ้ทอง" หดตัวอยู่ที่มุมห้อง รู้ดีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่คนที่จะมาง้อได้ พยักหน้ารัว ๆ: "ผมรู้แล้ว ผมรับประกัน ไม่สิ ผมสาบาน ว่าผมจะไม่ไปรังแกใครอีก"
สวี่ซื่อหัวเราะเยาะเบาๆ พูดเสียงเรียบ: "ดีที่สุดก็แบบนั้น"
"ไอ้ทอง" พุ่งเข้าไปกอดขาเขา: "ผมจะไม่ทำอีกแล้วจริงๆ พี่"
"อย่าเรียกฉัน ขอโทษเขา"
เด็กผู้ชายคนนั้นพูดกับเด็กชายตัวเล็กผอมบางที่อยู่ข้างๆ: "ฉันผิดไปแล้ว ขอร้องล่ะ ให้เขาปล่อยฉันไปเถอะ"
"ฉันไม่ยกโทษให้"
สวี่ซื่อเตะเขาอีกที แล้วประคองเด็กผู้ชายคนนั้นขึ้นมา: "กลับไปเถอะ"
เจียงเฉียวกำลังจดโน้ตอยู่ เห็นเด็กผู้ชายคนหนึ่งเดินโซซัดโซเซเข้ามาทางประตู ใบหน้ายังมีพลาสเตอร์ปิดแผลติดอยู่อย่างไม่เป็นระเบียบ เขาเดินมานั่งลงข้างๆ เธอ
คุณครูบนเวทีดูเหมือนจะชินชาแล้ว แม้แต่สายตาสักนิดก็ไม่ส่งให้สวี่ซื่อ ยังคงสอนต่อไป ในห้องเรียนครึ่งหนึ่งหลับไปแล้ว รวมถึงเพื่อนร่วมโต๊ะที่เพิ่งกลับมาของเธอด้วย พอหัวถึงโต๊ะก็หลับปุ๋ยทันที
พอเลิกเรียน ทุกคนในห้องก็พุ่งออกไปกินข้าวเย็น
เด็กผู้หญิงที่เพิ่งรู้จักกันถามเจียงเฉียวว่าจะไปโรงอาหารด้วยกันไหม เจียงเฉียวส่ายมือ: "พวกเธอไปเถอะ"
เธอเดินไปที่หน้าประตู ป้าลิ่วจะมาส่งข้าวให้เธอตรงเวลา เธอต้องระวังเรื่องอาหารเป็นพิเศษ เน้นอาหารรสชาติอ่อนๆ อาหารของโรงเรียน ไม่มันเกินไปก็เค็มหรือเผ็ดเกินไป เธอกินไม่ได้หมด และหลังจากกินข้าวเสร็จ เธอต้องกินยา
เจียงเฉียวถือกล่องข้าวนั่งอยู่ที่หน้าประตู ค่อยๆ กินทีละคำ ป้าลิ่วยื่นแก้วน้ำให้เธอ เธอยิ้มให้ป้าลิ่ว: "ขอบคุณป้าลิ่ว" ป้าลิ่วมองเธอด้วยสายตาเอ็นดู: "เฉียวเฉียว วันนี้อาหารถูกปากไหมจ๊ะ?"
"อร่อยมากค่ะ" เจียงเฉียวยิ้มหวานให้ป้าลิ่ว
กินข้าวเสร็จ ป้าลิ่วยื่นยาให้เธอ แล้วยื่นกระติกน้ำร้อนให้อีกใบ มองเธอกินยาจนหมด
สวี่ซื่อที่เดินผ่านไปอีกทางก็เห็นภาพนี้พอดี
"พี่ซื่อ มองอะไรอยู่ล่ะ?"
สวี่ซื่อหันสายตากลับมา พูดเสียงเรียบ: "ไม่เห็นจะเกี่ยวกับแกเลย"
หยางชื่อคุนก็พูดตาม: "ได้ยินไหม ไม่เห็นจะเกี่ยวกับแกเลย"
"เหล่าเอี๊ยง เชื่อไหมว่าฉันจะต่อยแก" เฮ่าหมิงส่งสายตาข่มขู่ให้เขา
"แอ๊ะๆ แกตีฉันสิ" พอหยางชื่อคุนพูดจบ ก็รู้สึกได้ว่าสวี่ซื่อที่อยู่ข้างๆ เดินเร็วมาก เขารีบวิ่งตามไป: "พี่ซื่อ พี่ซื่อ นายอย่าเดินเร็วขนาดนั้นสิ"
เลิกเรียนคาบเย็น เจียงเฉียวกำลังอ่านหนังสืออยู่ ได้ยินเสียงเคาะกระจก เธอเงยหน้ามอง ด้านนอกหน้าต่างเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กผอมบางคนหนึ่ง
เจียงเฉียวเปิดหน้าต่าง มองไปที่เด็กผู้ชายคนนั้น: "ถามหน่อยนะ หาใคร?"
เด็กผู้ชายยื่นนมในมือให้เจียงเฉียว: "รบกวนช่วยส่งให้สวี่ซื่อหน่อยได้ไหม ช่วยบอกเขาด้วยว่าขอบคุณ" เขาถามคนอื่น แค่ครั้งเดียวก็รู้ห้องและชื่อของสวี่ซื่อ เขาบอกคนอื่นว่าสวี่ซื่อช่วยเขาไว้ ทุกคนหัวเราะกันใหญ่ บอกว่าเขาไม่ทำร้ายแกก็ดีแล้ว จะช่วยแกเหรอ ฝันไปเถอะ
เขาอยากบอกว่า จริงๆ นะ ตอนบ่ายสวี่ซื่อช่วยเขาจริงๆ
เจียงเฉียวพยักหน้า: "ได้ ฉันจะช่วยบอกให้"
สวี่ซื่อเพิ่งกลับมา เจียงเฉียวก็วางนมลงบนโต๊ะเขา: "ตอนเลิกเรียนมีคนส่งมาให้"
พอเห็นเขามองมา เจียงเฉียวรู้ทันทีว่าเขาคงเข้าใจผิดอะไรแน่ๆ รีบอธิบาย: "เป็นเด็กผู้ชายคนหนึ่ง เขาให้ฉันบอกขอบคุณนาย ไม่ใช่เด็กผู้หญิง"
สวี่ซื่อหยิบนมในมือขึ้นมามองแวบหนึ่ง: "อืม รู้แล้ว" เป็นเด็กผู้ชายที่เขาช่วยตอนบ่ายนั่นเอง
เจียงเฉียวส่งข้อความแทนคนอื่นเสร็จแล้ว ก็กลับไปทำธุระของตัวเองต่อ เธอกำปากกาไว้ มองโจทย์บนหนังสืออย่างตั้งใจ
ในห้องมีกระดาษโน้ตลอยเต็มไปหมด คนคุยกันก็คุย คนเล่นกันก็เล่น ไม่มีบรรยากาศการเรียนรู้เลยแม้แต่น้อย สวี่ซื่อก้มหน้าก้มตา เล่นเกมเล็กๆ บนโทรศัพท์
"พี่ซื่อ พี่ซื่อ เล่นเกมไหม?" หยางชื่อคุนหันไปพูดกับสวี่ซื่อ
เจียงเฉียวเงยหน้ามองคนทั้งสอง ได้ยินสวี่ซื่อพูด: "ไม่เล่น ไปไกลๆ"
หยางชื่อคุนหันกลับไป พี่ซื่อไม่เล่นกับพวกเขา งั้นเขาไปเล่นกับเฮ่าหมิงก็ได้
สวี่ซื่อมองเจียงเฉียวที่กำลังทำการบ้านอยู่ แล้วเตะเก้าอี้ของหยางชื่อคุนที่กำลังเขย่าขาอยู่ตลอดเวลา
หยางชื่อคุนหันกลับมา: "พี่ซื่อ เอาเกมหนึ่งแมตช์ไหม?"
"เขย่าขาอีกใส่ไปเลย"
"ได้เลยพี่ซื่อ" หยางชื่อคุนหันกลับไปอย่างเด็ดขาด
เขาโหดร้ายจัง เจียงเฉียวคิดในใจ แต่โต๊ะก็ไม่สั่นอีกต่อไปแล้ว
กลับถึงบ้านตอนกลางคืน
"วันแรกที่เปิดเทอมเป็นยังไงบ้าง? เฉียวเฉียว"
เจียงเฉียวคิดอยู่นิดหน่อย แล้วก็พูด: "ทุกอย่างดีค่ะ คุณครูก็ดี เพื่อนในห้องก็ดี เพื่อนใหม่ก็ดี เพื่อนร่วมโต๊ะคนใหม่...ก็ดีเหมือนกัน"
เทียนหลิงพยักหน้า: "งั้นก็ดี ถ้ามีอะไรไม่พอใจหรือไม่สบายใจ ก็บอกแม่นะ แม่จะโทรหาคุณครูของพวกเธอ"
เจียงเฉียวส่ายหน้าเบาๆ: "ไม่ต้องแล้วค่ะ ฉันโอเคทุกอย่าง"
เทียนหลิงลูบหัวเธอ: "ได้ ลูกสาวคนเก่ง งั้นแม่ไม่กวนแล้ว ยาอยู่บนโต๊ะ กินเสร็จก็รีบนอนได้เลย"
เจียงเฉียวตอบ "อืม" เธอโยนยาเข้าปาก แล้วดื่มน้ำอุ่นตามหนึ่งอึก
เทียนหลิงปิดประตูให้เธอ พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน: "ราตรีสวัสดิ์ เฉียวเฉียว"
"ราตรีสวัสดิ์ค่ะ แม่"
กลางคืน เจียงเฉียวพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับ ท้องก็เริ่มปวดแปลบๆ อีกครั้ง เธอปวดจนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น ผ้าห่มถูกกำจนยับยู่ยี่ เธอเอื้อมมือสั่นๆ หยิบยาแก้ปวดในลิ้นชักมากินหนึ่งเม็ด กว่าจะหลับได้ก็ปาเข้าไปดึกมาก
อาการของเจียงเฉียว ก่อนที่เธอจะมาที่โรงเรียนมัธยมหก ฟังจื่อซินรู้เรื่องทั้งหมดจากเทียนหลิงแล้ว
เขาดูเกรดของเจียงเฉียว เธอเรียนดีมาก ติดอันดับสิบต้นๆ ของโรงเรียนมัธยมเจ็ดเมืองบีมาโดยตลอด ตอนที่เขาเห็นเจียงเฉียวครั้งแรก เขารู้สึกว่าเด็กสาวคนนี้หน้าตาเรียบร้อยน่ารักมากจริงๆ แต่เด็กสาวที่น่ารักไร้เดียงสาแบบนี้ กลับอาจอยู่ไม่ถึงสิ้นปีนี้
พระเจ้าเอ๋ย นายจะดูหน่อยได้ไหมว่านายกำลังทำอะไรอยู่?
เจียงเฉียวไม่อยากให้ใครรู้เรื่องสุขภาพของเธอ ตอนไปโรงพยาบาลรักษา เธอให้ฟังจื่อซินบอกครูคนอื่นๆ ว่าเธอไปเรียนพิเศษ