เป็นอวี๋เวย
หลังเลิกงาน อวี๋เวยไปบาร์กับเพื่อนเพื่อผ่อนคลาย
ตอนเที่ยงเธอดันนินทาเจ้านายคนใหม่ตรงหน้าลิฟต์ว่าเขาน่ากลัวเกินไป แล้วเจ้าตัวกลับได้ยินเข้า อวี๋เวยจึงหวาดหวั่นไปตลอดทั้งบ่าย
กลัวว่าจะทำให้เจ้านายคนใหม่ขุ่นเคืองจนหมดทางแก้ไข
ก่อนหน้านี้ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีกรณีที่พนักงานถูกไล่ออกเพราะพูดไม่ดีลับหลังเพียงไม่กี่คำ
สมัยนี้หางานไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
เห็นเธอถอนหายใจไม่หยุด เพื่อนจึงชวนมาบาร์เสียเลย ไม่คิดว่าจะมาเจอเมิ่งฝูที่นี่
เมิ่งฝูเองก็ดูประหลาดใจอยู่บ้าง “พี่อวี๋”
“มาคนเดียวเหรอ?”
อวี๋เวยถามพลางเงยหน้ามองห้องรับรองด้านหลังเธอ เป็นห้องส่วนตัวที่ไม่เปิดให้คนนอกเข้า
เมิ่งฝูส่ายหน้า “เปล่าค่ะ”
อวี๋เวยว่า “นึกว่ามาคนเดียวเสียอีก กำลังจะชวนไปสนุกด้วยกันเลย”
เธอเว้นจังหวะแล้วพูดต่อ “งั้นชวนเพื่อนเธอมาด้วยไหม พวกเราไปดื่มด้วยกัน คนเยอะสนุกดี”
เมิ่งฝูพูดไม่ออกไปชั่วขณะ เพราะคนที่อยู่ข้างในคือเฟิงอวี้
เจ้านายคนใหม่หน้าตาเย็นชาที่ทำให้ทั้งแผนกออกแบบและผลิตภัณฑ์หวาดผวา
ถ้าเขาออกมา อวี๋เวยคงตกใจจนหันหลังหนีทันทีแน่
เมิ่งฝูยิ้ม “ไม่ล่ะค่ะ ฉันมากับสามี เขาค่อนข้างขี้อาย”
คำว่า ‘สามี’ วนเวียนอยู่ระหว่างริมฝีปากกับปลายลิ้น ก่อนเธอจะเอ่ยออกมาได้
ดีที่เฟิงอวี้ไม่ได้อยู่ข้าง ๆ ไม่อย่างนั้นเธอคงเรียกไม่ออกแน่
อวี๋เวยอ้าปากค้างด้วยความตกใจ “เธอแต่งงานแล้วเหรอ?”
เมิ่งฝูพยักหน้า “ค่ะ เพิ่งไปจดทะเบียนมา”
อวี๋เวยว่า “พระเจ้า เธอยังเด็กมาก ทำไมแต่งงานเร็วจัง”
เมิ่งฝูไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงตอบว่า “ถ้าเข้ากันได้ก็แต่งเลยค่ะ”