แพขนตายาวของเมิ่งฝูสั่นไหว ก่อนเธอจะเงยหน้าขึ้นมองอย่างฉับพลัน
เป็นเฟิงอวี้
เมิ่งฝูชะงักไปครู่หนึ่ง นึกว่าตัวเองตาฝาด
เขามาที่นี่ได้ยังไง
จี้โจวหลี่รีบวิ่งเข้ามา พลางถอนหายใจยาวอย่างโล่งอก
“พี่อวี้ ในที่สุดคุณก็มา”
เขาพูดอย่างหนักแน่นว่า “พี่สะใภ้ เห็นไหมครับ ผมเป็นคนดีจริง ๆ บาร์นี้ผมเป็นเจ้าของ พี่อวี้รู้ว่าคุณโดนคนหาเรื่อง เลยตั้งใจโทรมาให้ผมช่วยดูแลคุณ”
เมิ่งฝูรู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง เมื่อครู่เธอเข้าใจจี้โจวหลี่ผิด คิดว่าเขามีเจตนาไม่ดี
“ขอโทษนะคะ”
จี้โจวหลี่รีบโบกมือ “เรื่องเล็กน้อยครับ”
หลินลี่ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พอเห็นเฟิงอวี้แวบแรก ดวงตาก็เบิกกว้างจนแทบกลายเป็นวงกลม เธอแอบดึงแขนเมิ่งฝูแล้วกระซิบว่า “ฝูฝู นี่คุณเฟิงที่บ้านเธอเหรอ?”
ตอนนั้นเมิ่งฝูเคยบอกเธอว่า ที่เลือกเฟิงอวี้ก็เพราะหน้าตาของเขาล้วน ๆ หลินลี่ไม่ได้ใส่ใจคำพูดนั้นจริงจังนัก
แต่ตอนนี้เธอถึงกับตะลึงจนมองไม่วางตา
ด้วยหน้าตาและรูปร่างแบบนี้ ต่อให้ไม่เป็นเจ้าของกิจการ ก็ยังใช้ชีวิตได้สบายสุด ๆ
หลินลี่กดเสียงตื่นเต้นแล้วพูดว่า “ฝูฝู เลิกกับไอ้สารเลวเฮ่อทิงซวี่นั่นน่ะถูกต้องที่สุดแล้ว!”
ถ้าเฮ่อทิงซวี่รู้ว่าเมิ่งฝูคบกับผู้ชายที่เหนือกว่าเขาทั้งรูปร่างหน้าตาและชาติตระกูล คงได้แค้นจนกระอักเลือด
ยิ่งคิด หลินลี่ก็ยิ่งอดใจรอวันที่เฮ่อทิงซวี่รู้ความจริงแล้วหน้าแตกแทบไม่ไหว
“ฝูฝู รีบจัดหนักกับคุณเฟิงที่บ้านเธอให้เต็มที่เลย! ผู้ชายแบบนี้ ถ้าไปหาข้างนอก คืนละหกหลักก็ยังหาไม่ได้เลยนะ!”