……
คฤหาสน์ตระกูลซู
ต่างจากความอลหม่านของตระกูลหลินโดยสิ้นเชิง ทั้งคฤหาสน์จมอยู่ในความเงียบเย็นเยียบแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง
ไม่มีผ้าแพรแดง ไม่มีอักษรมงคล ไม่มีร่องรอยใด ๆ ว่ากำลังจะมีงานมงคล หากไม่ใช่เพราะมีเจ้าหน้าที่เข้าออกประตูใหญ่เป็นครั้งคราวเพื่อส่งเอกสารราชการ ที่นี่ก็คงดูไม่ต่างจากวันธรรมดาทั่วไป
ภายในห้องหนังสือ สู้เหอนั่งตัวตรงอยู่หลังโต๊ะ พลิกอ่านเอกสารกองใหญ่
ชิงหลวนรีบเดินเข้ามาจากด้านนอก แล้วคำนับ
“นายหญิง มีข่าวจากคฤหาสน์ตระกูลหลินเจ้าค่ะ”
สู้เหอไม่เงยหน้า เพียงพลิกเอกสารไปอีกหน้า
“นายท่านผู้เฒ่าตระกูลหลินขังคุณชายหลินไว้ในเรือน ไม่ให้เข้าออก ได้ยินว่าเชิญบัณฑิตเฒ่ามาสอนพิธีแต่งงานแล้วเจ้าค่ะ”
“อืม”
สู้เหอจรดพู่กันเขียนคำวิจารณ์ด้วยหมึกชาดลงไป
“ขังไว้ก็ดี จะได้ไม่เกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นมาอีก”
ชิงหลวนรับคำ ก่อนกล่าวต่อ
“อีกเรื่องหนึ่ง รายงานการโยกย้ายของคนผู้นั้นจากปิงโจว กรมขุนนางก็ยังไม่เสนอขึ้นมาจนถึงตอนนี้เจ้าค่ะ”
พู่กันในมือสู้เหอชะงักไปเล็กน้อย
นางเงยหน้าขึ้น ดวงตาหงส์คู่นั้นฉายแววประหลาดใจวูบหนึ่ง
“เร่งรัด”
สู้เหอก้มหน้าลงอีกครั้ง อ่านและตรวจเอกสารต่อ สีหน้ายังคงสงบนิ่งดังเดิม
ในตอนนั้นเอง ผู้ดูแลคฤหาสน์ก็รีบรุดเข้ามารายงาน
“นายหญิง คฤหาสน์ท่านมหาอำมาตย์จางส่งคนมามอบของขวัญแสดงความยินดีขอรับ”
พู่กันในมือสู้เหอไม่หยุดลง
“สิ่งใด”
น้ำเสียงของผู้ดูแลแฝงความกระอักกระอ่วนอยู่เล็กน้อย
“หนังสือหนึ่งชุดขอรับ มีคัมภีร์ว่าด้วยกิริยามารยาทของสตรีกับตำราเรื่องเล่าสตรีงามศรี ใส่กล่องไม้หนานมู่ประดับอย่างงดงาม เขาว่าเป็นฉบับโบราณที่ตั้งใจเสาะหามาโดยเฉพาะ”
ห้องหนังสือเงียบลงชั่วขณะ
สีหน้าชิงหลวนเปลี่ยนไปทันที ความขุ่นเคืองพลุ่งขึ้นในดวงตา จนแทบข่มน้ำเสียงไว้ไม่อยู่
“นายหญิง ตาเฒ่าผู้นี้ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!”