“อะไรนะ?” เสี่ยวไป๋หูรู้ดีว่าในวันสิ้นโลก ไม่มีอะไรได้มาฟรี ๆ
คุณหลี่ยักไหล่ แล้วเลียนน้ำเสียงของเสี่ยวไป๋หู “ยังไงนายก็ไม่มีทางรอดอยู่แล้ว ทำไมไม่ลองเสี่ยงดูสักครั้งล่ะ?”
คำพูดของคุณหลี่ก็มีเหตุผลอยู่ไม่น้อย
ถึงอย่างไรเขาก็ไม่มีอะไรให้เสียแล้ว
เสี่ยวไป๋หูส่งสัญญาณให้อีกฝ่ายพูดต่อ
“เคยได้ยินเรือนจำคนตายชั้นใต้ดินสามไหม?”
เมื่อเห็นเสี่ยวไป๋หูส่ายหน้า คุณหลี่ก็อธิบายอย่างใจเย็น “ชั้นใต้ดินสามใช้ขังนักโทษคดีพิเศษ คนที่จะเข้าไปได้มีอยู่สองทาง ทางแรกคือก่อคดีที่พิเศษมาก แต่ถ้าเข้าไปแล้วก็ต้องอยู่ข้างล่างไปตลอดชีวิต ไม่มีวันได้ออกมา”
“อีกทางหนึ่งก็เหมือนนาย นักโทษประหารที่ยังก่อเรื่องในคุก แถมยังเป็นคดีร้ายแรง...”
คุณหลี่ยิ้มพลางชูสองนิ้ว “นายจะเจอได้สองทาง ทางแรกคือถูกประหารก่อนกำหนด ทางที่สองคือถูกขังไว้ชั้นใต้ดินสาม จนกว่าจะถึงวันที่ถูกประหาร”
พอฟังจบ เสี่ยวไป๋หูก็เบิกตากว้างมองคุณหลี่
จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าชายตรงหน้ามีแผนการลึกล้ำจนน่ากลัว
อีกฝ่ายไม่คิดปิดบัง ยิ้มแล้วเอ่ยว่า “ใช่ คนพวกนี้ถูกส่งมาให้แกฆ่า ฆ่าให้มากพอ แกถึงจะมีโอกาสเข้าไปได้”
เสี่ยวไป๋หูมองศพที่เกลื่อนพื้นแล้วหัวเราะขื่น ๆ
ที่แท้เขาก็เป็นแค่หมากตัวหนึ่ง
ส่วนนักโทษที่ตายไปพวกนี้ยิ่งน่าสงสารกว่า
“ทำไมต้องเป็นผม?” ในที่สุดเสี่ยวไป๋หูก็ถามสิ่งที่อยากรู้
“ไม่ใช่แค่นาย ฉันส่งคนเข้าไปยี่สิบกว่าคนแล้ว เกินครึ่งถูกยิงทิ้งทันที ส่วนที่เหลือพอลงไปก็ไม่มีใครได้กลับขึ้นมาเป็น ๆ” คุณหลี่ยิ้มเจ้าเล่ห์ราวกับสุนัขจิ้งจอก “แต่นาย ฉันคิดว่าน่าจะทำสำเร็จ”
คุณหลี่ชี้ไปยังศพในห้อง แล้วยกนิ้วโป้ง “ไม่เคยมีใครแทงคนตายยี่สิบกว่าคนรวดเดียวแบบนายมาก่อน”
“กลับออกมาให้มีชีวิตพร้อมของที่ฉันต้องการ มันเป็นกล่องใบหนึ่ง ซ่อนอยู่กับตัวนักโทษที่ถูกขังตลอดชีวิตคนหนึ่ง ถ้านายเอากลับมาได้ ฉันจะปล่อยนายออกไป รวมถึงเล่าเซี๋ยด้วย ฉันจัดการให้ได้”
“เก่งขนาดนั้น ทำไมไม่ลงไปชั้นสามเอาเองล่ะ?” เสี่ยวไป๋หูเห็นชัดว่าไม่เชื่อคำพูดอีกฝ่าย
คุณหลี่ไม่โกรธ แบมืออย่างจนปัญญาแล้วตอบว่า “ชั้นใต้ดินสามไม่รับเงิน”
อธิบายจบ คุณหลี่ก็เดินจากไปตามลำพังโดยไม่สนว่าเสี่ยวไป๋หูจะยอมหรือไม่
ตอนนี้เสี่ยวไป๋หูเป็นสัตว์ร้ายที่ติดกับ หากอยากมีชีวิตต่อก็ต้องรับภารกิจ ไม่อย่างนั้นก็ต้องตายในมือของนักโทษคนอื่น หรือไม่ก็รอวันถูกประหาร
บทสนทนาจบลง
ผู้คุมเรือนจำพาคนบุกเข้ามาในห้องขังด้วยตัวเอง เจ้าหน้าที่เรือนจำที่ถือปืนครบมือไล่ต้อนนักโทษให้แตกกระเจิง
“นายช่วยอย่าหาเรื่องให้ฉันได้ไหม?”
ผู้คุมเรือนจำเอือมระอาคุณหลี่มาก แต่ดูออกว่าเขาเกรงอีกฝ่ายอยู่ไม่น้อย
“ช่วยไม่ได้ เวลาของฉันเหลือไม่มากแล้ว ไม่อย่างนั้นฉันก็คงไม่ใช้คนนอก” คุณหลี่ตบไหล่อีกฝ่ายเบา ๆ เป็นเชิงปลอบ “ทำตามธรรมเนียมเดิม อย่าลืมไปตรวจดูด้วย”
ระหว่างที่ทั้งสองคุยกัน เสี่ยวไป๋หูซึ่งเลือดท่วมตัวก็ถูกลากออกจากห้องขังราวกับหมาตาย
“รายงานครับ ตายสิบเจ็ด บาดเจ็บกว่าสามสิบคน”
เจ้าหน้าที่เรือนจำรายงานจบ ผู้คุมก็โบกมืออย่างไม่ใส่ใจ
มีคนตายในเรือนจำคนตายเป็นเรื่องปกติที่สุดแล้ว ในวันสิ้นโลก สิ่งที่มีค่าน้อยที่สุดก็คือชีวิตคน
ผู้คุมคว้าผมเสี่ยวไป๋หูขึ้นมา พลางหัวเราะ “ไอ้หมอนี่ดุใช่เล่น ระวังมันกัดเอาล่ะ”
“ไม่หรอก”
คุณหลี่มองเสี่ยวไป๋หูอย่างพอใจ
“ดูแลพี่น้องผมให้ดี”
เสี่ยวไป๋หูที่ใกล้หมดสติฝืนเงยหน้าตะโกนใส่คุณหลี่ “ช่วยพวกเขาด้วย!”
เสี่ยวไป๋หูรู้ดีว่าถ้าคุณหลี่ไม่ยื่นมือเข้ามา พี่น้องที่บาดเจ็บของเขาคงถูกโยนลงหลุมฝังศพหมู่ของเรือนจำ
ตอนนี้อุณหภูมิติดลบสิบกว่าองศา พวกเขาไม่มีทางรอดแน่
“ตัวเองยังแทบไม่รอด ยังจะห่วงพี่น้องอีกนะเว้ย”
ผู้คุมหัวเราะ กำลังจะสั่งคนให้ลากพี่น้องของเสี่ยวไป๋หูออกไป แต่คุณหลี่ห้ามไว้
“ส่งไปห้องพยาบาล ฉันออกค่าใช้จ่ายเอง”
คุณหลี่ชอบนิสัยของเสี่ยวไป๋หูมาก
····
ชั้นใต้ดินสาม
สถานที่มืดชื้น ไร้แสงอาทิตย์ตลอดกาล
เล่ากันว่าที่นี่เคยเป็นสถานที่หลบภัยจากผู้กลายสภาพ
ผู้กลายสภาพคือสิ่งมีชีวิตเฉพาะของวันสิ้นโลก
เมื่อร้อยปีก่อน จันทร์โลหิตปรากฏ ผู้คนหรือสัตว์ที่ถูกแสงจันทร์โลหิตสาดส่องอาจกลายพันธุ์ กลายเป็นอสูรกระหายเลือด
ในโลกทุกวันนี้ ผู้กลายสภาพกับมนุษย์ครอบครองพื้นที่กันฝ่ายละครึ่ง มนุษย์ยังต้องเผชิญการรุกรานของผู้กลายสภาพอยู่ตลอดเวลา
และที่นี่เคยเป็นสถานที่หลบภัยของคนรุ่นก่อน
“รายงานครับ”
เมื่อเจ้าหน้าที่เรือนจำเปิดประตูเหล็กของชั้นใต้ดินสาม ภาพด้านในทำให้เสี่ยวไป๋หูชะงัก
ทางเดินยาวร้อยเมตรมีคนยืนเฝ้าทุกช่วงสิบก้าว เต็มไปด้วยผู้ตื่นพลัง
ผู้ตื่นพลังเองก็เป็นผลผลิตของวันสิ้นโลก ขอแค่เข้าร่วมพิธีปลุกพลัง ก็มีโอกาสได้รับความสามารถเหนือธรรมชาติและกลายเป็นผู้ตื่นพลัง พวกเขาคือกำลังหลักในการต่อต้านผู้กลายสภาพ
ผู้ตื่นพลังที่ควรประจำแนวหน้าเหล่านี้กลับมาเฝ้าอยู่ใต้ดินอันมืดมิดไร้ตะวัน
ในที่สุดเสี่ยวไป๋หูก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคุณหลี่ถึงบอกว่าพวกเขาไม่รับเงิน
ถ้าผู้ตื่นพลังอยากหาเงิน แค่ก่ออาชญากรรมสารพัดก็ทำเงินได้มากกว่ารับสินบนแล้ว
“ขังไว้ชั่วคราวสักสองสามวัน รอข้างบนตรวจสอบเรื่องให้ชัดแล้วค่อยส่งไปประหาร”
เจ้าหน้าที่เรือนจำเดินเข้าไปหายามชั้นใต้ดินสามพร้อมรอยยิ้มประจบ
อย่าดูแค่พวกเขาวางท่าใหญ่โตตอนอยู่บนดิน พออยู่ต่อหน้าผู้ตื่นพลังกลุ่มนี้กลับไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
คนข้างล่างเห็นเรื่องแบบนี้จนชินแล้ว ถึงอย่างไรการส่งพวกหัวแข็งลงชั้นใต้ดินสามก็เป็นวิธีที่ดีที่สุด
“หัวหน้า”
ยามหันไปทำความเคารพชายคนเดียวที่นั่งอยู่ด้านหลัง “มีตัวป่วนมาอีกคนครับ”
หัวหน้าสวมเครื่องแบบสีดำ กดหมวกลงต่ำจนมองสีหน้าไม่ชัด เขาแค่นั่งอยู่เฉย ๆ ก็สร้างแรงกดดันราวกับกำลังเผชิญหน้ากับภูผาสูงตระหง่านที่ไม่อาจปีนข้าม
“ปัง”
หัวหน้าพาดขาทั้งสองข้างไว้บนโต๊ะ “หาที่ให้มันอยู่เงียบ ๆ สักที่”
ผู้ตื่นพลังสองคนหิ้วปีกเสี่ยวไป๋หูคนละข้าง แล้วลากเขาไปจนสุดทางเดิน
“เฮ้ ไอ้หนุ่ม แกโชคดีนะ มีห้องเดี่ยวด้วย”
ผู้ตื่นพลังคนหนึ่งอายุยังไม่มาก แต่ใบหน้าที่กลายสภาพไปครึ่งหนึ่งถูกไฟเผาจนบิดเบี้ยว เขาชี้ไปยังห้องตรงหน้า “ตาแก่ที่อยู่ข้างในเพิ่งตาย ฮึ ๆ เข้าไปนอนเป็นเพื่อนมันสิ”
เสี่ยวไป๋หูคิดว่าตัวเองเห็นความเป็นความตายมาจนชินแล้ว แต่พอเข้าห้องกลับแทบอาเจียนเพราะกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง
ตาแก่ผอมแห้งคนหนึ่งนอนเน่าอยู่บนเตียง
“แกนอนเตียงชั้นบน ไม่ต้องห่วง มันไม่คัดค้านหรอก อยู่กับเพื่อนร่วมห้องให้ดีล่ะ”
ยามมองเสี่ยวไป๋หูราวกับกำลังดูสัตว์ในสวนสัตว์ สีหน้าเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
“พวกคุณไม่เอาศพเขาออกไปหรือ?” เสี่ยวไป๋หูเหลือชีวิตอยู่แค่ครึ่งเดียว ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผลจนต้องพิงกำแพง
“เข้ามาชั้นใต้ดินสามแล้ว เว้นแต่จะถูกประหารก็อย่าหวังว่าจะได้ออกไป เขาถูกตัดสินจำคุกตลอดชีวิต ต่อให้ตายแล้วก็ต้องอยู่ที่นี่ไปตลอด นี่คือกฎ”
“แม่งเอ๊ย”
เสี่ยวไป๋หูล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า เป็นซองที่คุณหลี่ให้ไว้ก่อนหน้านี้
ชั้นใต้ดินสามไม่ต้องตรวจค้นตัว เพราะไม่มีใครก่อเรื่องต่อหน้าผู้ตื่นพลังมากมายได้
“อยู่กับเพื่อนร่วมห้องให้ดีล่ะ”
ยามหัวเราะอย่างเจ้าเล่ห์ก่อนปิดประตู
เสี่ยวไป๋หูจุดบุหรี่ติดกันหลายมวน แล้วล้วงยาออกจากกระเป๋าใส่ปาก
แม้จะถูกส่งไปห้องพยาบาลเพื่อเย็บแผลและพันผ้าแบบลวก ๆ แต่อาการบาดเจ็บระดับนี้ก็หนักพอจะต้องเข้าไอซียูแล้ว
“กล่อง...”
เสี่ยวไป๋หูกวาดตามองห้องว่างเปล่า นอกจากเตียงหนึ่งหลังแล้วก็ไม่มีอะไรเลย
ถ้าอย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้เดียว กล่องอยู่ในห้องอื่น
“พี่ชาย พี่ชาย”
นักโทษคนหนึ่งโผล่ตรงประตูเหล็กห้องข้าง ๆ แล้วกวักมือเรียกเสี่ยวไป๋หู “ขอบุหรี่สักมวนสิ”
เสี่ยวไป๋หูเหลือบมองยามผู้ตื่นพลังเท่านั้น
“ตราบใดที่ไม่ก้าวออกจากห้อง พวกเขาก็ไม่ยุ่งกับเรา แต่ถ้าคิดหนี รับรองโดนพวกนั้นตีตายแน่”
ห้องของชายคนนั้นอยู่เยื้องกับเสี่ยวไป๋หู ทั้งคู่พอมองเห็นหน้ากันได้ เขาเป็นชายหนุ่มผอมเพรียว
ห้องของเสี่ยวไป๋หูไม่เหมือนห้องขังอื่น ห้องขังของคนอื่นอยู่สองข้างทางเดิน มีเพียงห้องของเขาที่อยู่สุดทางเดิน
ตรงกับหัวหน้าพอดี
“พี่ชาย นายก็ลงมาหาของเหมือนกันเหรอ?”
ชายหนุ่มผอมเพรียวหยิบแมลงสาบย่างเสียบไม้จากในห้อง โยนข้ามประตูเหล็กมาตรงหน้าเสี่ยวไป๋หู “แลกกับบุหรี่สักมวนได้ไหม ก้นบุหรี่ก็ยังดี”
เสี่ยวไป๋หูบาดเจ็บไปทั้งตัว ไม่มีแรงสนใจอีกฝ่าย เขาโยนบุหรี่ที่สูบไปครึ่งมวนให้ แล้วหามุมหนึ่งนอนลง
“พี่ชาย เลิกหาเถอะ คนที่ลงมาชั้นใต้ดินสามครึ่งหนึ่งก็ลงมาหาของ ทุกห้องมีคนเข้าไปค้นหมดแล้ว แม่งเอ๊ย ไม่ใช่แค่นายที่หา พวกผู้ตื่นพลังก็หาเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคิดว่าทำไมพวกนั้นถึงมาเฝ้าชั้นใต้ดินสามล่ะ?” บางทีชายหนุ่มอาจไม่ได้คุยกับใครมานาน จึงพูดไม่หยุด “พี่ชาย อย่าเพิ่งนอนสิ คุยกันหน่อยไหม?”
“คุยกับพ่อแกสิ!” เสี่ยวไป๋หูตะโกนอย่างหงุดหงิด
ชั้นใต้ดินสามไม่มีแนวคิดเรื่องเวลา มีเพียงแสงไฟสลัวบนทางเดินตลอดกาล
เสี่ยวไป๋หูไม่รู้ว่าตัวเองหลับไปนานแค่ไหน แต่ร่างกายก็ดีขึ้นบ้างแล้ว
นี่เป็นความลับของเขา ตั้งแต่เด็กเขาก็ฟื้นตัวได้เร็วกว่าคนทั่วไปมาก ไม่ว่าจะบาดเจ็บแค่ไหน ตราบใดที่ไม่ตายคาที่ เขาก็ประคองตัวผ่านไปได้
เสี่ยวไป๋หูยังคงกังวลเรื่องภารกิจ จึงเริ่มรื้อค้นห้องขังของตัวเอง แต่คุณหลี่ไม่ได้บอกว่ากล่องหน้าตาเป็นอย่างไร ตอนนี้เสี่ยวไป๋หูจึงเหมือนแมลงวันไร้หัว
“เลิกหาเถอะ ห้องข้างล่างสิบแปดห้อง คุณหลี่ส่งคนเข้าไปทุกห้องแล้ว ไม่มีใครหาเจอสักคน ไม่ใช่แค่นายที่กำลังหา พวกผู้ตื่นพลังก็หาเหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคิดว่าทำไมพวกนั้นถึงมาเฝ้าชั้นใต้ดินสามล่ะ?”
ชายหนุ่มผอมเพรียวจากห้องข้าง ๆ หมอบอยู่กับพื้น ทักเสี่ยวไป๋หูผ่านช่องส่งอาหารบนประตูเหล็ก