เจียงหมิงเยวี่ยได้ยินเสียง ก็หันไปมองจวินเหิงโดยสัญชาตญาณ
เฉินม่อ ลูกคุณหนูในเมืองเจียงไห่
แม่ทำบริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ ส่วนพ่อเป็นข้าราชการระดับเมือง
เทียบกับสามตระกูลใหญ่ของเมืองเจียงไห่ไม่ได้ แต่สำหรับครอบครัวธรรมดาก็ถือว่ามั่งคั่งทีเดียว
บ้านที่เธอกับจวินเหิงเช่าอยู่ก่อนหน้านี้ ก็ผ่านบริษัทของแม่เฉินม่อ
เฉินม่อเจอเจียงหมิงเยวี่ยโดยบังเอิญที่บริษัทแม่ ตอนเธอมาหาเช่าบ้าน
หน้าตาของเจียงหมิงเยวี่ย ทำให้เขาตะลึงเหมือนเห็นนางสวรรค์
ตั้งแต่นั้น ก็เอาอกเอาใจไม่หยุด
“หมิงเยวี่ย เธอไม่เป็นไรนะ?”
ปลายสาย เสียงเฉินม่อดังขึ้นอีก ฟังดูร้อนใจ
“จ้าวไห่เซิงไอ้สารเลวนั่นมันทำเธอ...”
“ไม่ ฉันไม่เป็นไร”
เจียงหมิงเยวี่ยรีบตัดบท
“เรายกเลิกเช่าแล้ว ตอนนี้พักที่โรงแรม”
“โรงแรม?!”
เสียงเฉินม่อดังขึ้นทันที
“อยู่โรงแรมได้ยังไง? อันตรายจะตาย!”
“ผมมีคอนโดอยู่ใจกลางเมืองห้องหนึ่ง ว่างก็ว่าง เธอย้ายไปอยู่ก่อนเถอะ!”
“ไม่เป็นไร ขอบคุณ”
น้ำเสียงเจียงหมิงเยวี่ยราบเรียบ แฝงความเหินห่าง
“เราเจอที่อยู่ใหม่แล้ว”
“เจอแล้ว? ที่ไหน?”
เฉินม่อซักไซร้ ไม่ค่อยเชื่อ
“ที่...”
เจียงหมิงเยวี่ยพูดไม่ออกชั่วขณะ เธอยังไม่ได้ตกลงกับจวินเหิงว่าจะไปไหนแน่
จวินเหิงที่อยู่ข้างๆ ได้ยินก็หัวเราะเย็น