จวินเหิงปิดหน้าต่างระบบประมูล มุมปากยกยิ้มพึงพอใจ
ชุดเกราะเลือดมังกรเพิ่งลงประมูลได้สิบนาทีกว่า ๆ ราคาประมูลก็พุ่งไปถึง 136 เหรียญทองแล้ว
คิดตามอัตราแลกเปลี่ยนตอนนี้ก็เท่ากับหนึ่งล้านสามแสนหกหมื่นนะ
แถมยังเหลือเวลาอีกกว่าสี่ชั่วโมงกว่าจะหมดเวลา ราคาปิดประมูลต้องสูงกว่านี้แน่
“รอให้ไอเทมพวกนี้ขายออกไป บวกกับรายได้ก่อนหน้านี้ และเหรียญทองที่บอสเพิ่งดรอป น่าจะมีสักสี่ห้าล้าน”
จวินเหิงคิดคำนวณในใจ เทียบกับราคาบ้านที่เมืองเจียงไห่
เงินจำนวนนี้ก็เพียงพอจะซื้อคฤหาสน์สักหลังในทำเลดี ๆ ได้แล้ว
ใครจะไปคิดว่าก่อนล็อกอินเข้าเกม แผนของเขายังเป็นแค่เช่าบ้านอยู่เลย
คาดไม่ถึงว่าเพียงไม่กี่ชั่วโมง เขากลับมีเงินซื้อได้แล้ว
จวินเหิงอารมณ์ดีมาก เตรียมจะกลับไปที่หมู่บ้านมือใหม่เพื่อหาผู้ใหญ่บ้าน มุ่งสู่เมืองขั้นสอง
ระหว่างทาง เขาก็เปิดดูเควสต์ลับที่รับมาอีกครั้ง
“ลอสต์... ซ่อนตัวในนครรุ่งอรุณ... ปลอมตัวเป็นเด็กฝึกงานช่างตีเหล็ก...”
ทบทวนบทสนทนากับออดริก จวินเหิงพลันรู้สึกตื่นตัวขึ้นมาวูบหนึ่ง
เขานึกถึงที่ท่านอาจารย์โฮเกินเคยกำชับไว้
เมื่อไปถึงนครรุ่งอรุณ ให้ไปหาโฮก์ ช่างตีเหล็กแห่งโรงตีเหล็ก และนำแหวนมารผู้ถูกทำลายไปให้เขาดู
ส่วนลอสต์เอง ก็ปลอมตัวเป็นเด็กฝึกงานช่างตีเหล็กเช่นกัน!
นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่
“น่าสนใจ ดูท่าว่าลอสต์คนนี้จะอยู่ในโรงตีเหล็กของโฮก์เป็นแน่”
“ถึงขั้น... อาจจะเป็นโฮก์ก็ได้!”