ดวงตาของอัลเฟรดหดตัวกะทันหัน แต่ก็กลับคืนสู่ความสงบนิ่งอย่างรวดเร็ว
เขาเป็นถึงเจ้าเมืองที่ปกครองนครรุ่งอรุณมายาวนาน ภายในใจล้ำลึกเกินกว่าคนทั่วไปจะคาดถึง
"ฮั่วเค่อ?"
อัลเฟรดทวนชื่อนี้ช้า ๆ สายตาสำรวจบนใบหน้าของจวินเหิงไปมา ราวกับกำลังตัดสินว่าคำพูดของเขาจริงหรือเท็จ
"มีหลักฐานอะไร?"
"หลักฐาน?"
จวินเหิงยิ้มเล็กน้อย: "ผมสามารถรู้เรื่องห้องวิจัยลับของหมู่บ้านหินขาวจากปากเขาได้ ท่านว่าผมยังต้องใช้หลักฐานอะไรอีก?"
อัลเฟรดหรี่ตา น้ำเสียงยังคงราบเรียบ
"เจ้าหนุ่ม เจ้ารู้ตัวไหมว่ากำลังพูดอะไร?"
สีหน้าจวินเหิงไม่เปลี่ยน สบตากับอัลเฟรด
"รู้ดีครับ"
"ถ้าไม่รู้ คงไม่ต้องลำบากลำบนวางแผนทุกอย่างเพื่อมาพบหน้าท่าน"
อัลเฟรดเงียบ เขาจ้องมองจวินเหิงอยู่นาน แววตาวูบวาบไปด้วยแสงแวววาวที่ยากจะอธิบาย
ในที่สุด เขาก็เอ่ยขึ้นช้า ๆ น้ำเสียงทุ้มลึกและแหบพร่า
"ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องความลับของหมู่บ้านหินขาว ทำไมยังกล้ามาพบข้า?"
"ไม่กลัวหรือ ว่าข้าจะจับเจ้าเป็นไส้ศึกของอเวจีทันที แล้วขังไว้ในคุกชั่วนิรันดร์?"
จวินเหิงได้ยินก็ยิ้มบาง ๆ: "ท่านเจ้าเมือง ท่านคงรู้ว่าผจญภัยต่างมิติอย่างพวกเราแตกต่างจากพวกท่าน"
"โลกของพวกท่านจะเป็นอย่างไร ไม่เกี่ยวกับผมเลยสักนิด ผมแค่ต้องการสิ่งที่ผมต้องการ"
เมื่อฟังจวินเหิงจบ อัลเฟรดก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง
แต่หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่ลมหายใจ จู่ ๆ เขาก็หัวเราะเบา ๆ