เมื่อเขาก้าวออกจากเกมแคปซูล นอกหน้าต่างก็เป็นยามดึกแล้ว
เดินออกจากห้องเกม เห็นเจียงหมิงเยวี่ยกำลังนั่งดูทีวีอยู่ในโถงใหญ่
คิดว่าคงเป็นเพราะเวลาเพื่อสุขภาพในเกมเหลือไม่มาก จึงเลือกออฟไลน์แล้วรอ
เธอพิงอยู่บนโซฟา มือถือแก้วน้ำอุ่น
แม้สายตาจะจับจ้องที่จอทีวี แต่เห็นได้ชัดว่าจิตใจล่องลอยไปที่อื่น
ได้ยินเสียงฝีเท้าของจวินเหิงเดินออกมา เธอหันหน้ามอง แววตาฉายความซับซ้อน
“ออกมาแล้วเหรอ?”
จวินเหิงพยักหน้า เดินไปนั่งที่โซฟาข้าง ๆ เธอ คว้าแอปเปิ้ลบนโต๊ะน้ำชามากัดหนึ่งคำ
“เป็นอะไรไป? ดูหน้าเครียดยังกับมีเรื่องหนักใจ”
เจียงหมิงเยวี่ยเงียบไปไม่กี่วินาที แล้ววางแก้วน้ำ น้ำเสียงพยายามให้เป็นปกติ
“จริง ๆ แล้วตอนบ่ายวันนี้ เฉินม่อมาหาฉัน”
จวินเหิงที่กำลังเคี้ยวชะงักไปเล็กน้อย เลิกคิ้ว: “เฉินม่อ? มาหาเธอทำไม?”
เจียงหมิงเยวี่ยหลุบตาลง นิ้วมือลูบขอบแก้วน้ำอย่างไม่มีจุดหมาย
“เขาบอกว่า ถ้าเราย้ายออกตอนนี้ เขาอาจหาทางคืนเงินมัดจำบางส่วนให้เราได้”
“แต่ถ้ารอจนครบเจ็ดวัน แล้วเราไม่มีเงินจ่ายส่วนที่เหลือ เงินมัดจำนั่นก็จะไม่ได้คืนเลย”
จวินเหิงฟังที่เจียงหมิงเยวี่ยพูดจบ ก็อดยิ้มออกมาไม่ได้
“หมอนี่ยังไม่เลิกคิดอีกแฮะ”
“แต่เธอไม่ต้องไปสนใจเขา เดี๋ยวฉันพาเธอไปจัดการบอสตัวนั้น แล้วเธอจะรู้ว่าพี่เก่งแค่ไหน”
จวินเหิงทำหน้าลึกลับ มั่นใจเต็มเปี่ยม
เจียงหมิงเยวี่ยมองท่าทางหลงตัวเองของเขาแล้วทั้งโกรธทั้งขำ