วินาทีที่หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยกล่าวจบ อากาศทั่วทั้งห้องจัดเลี้ยงก็ราวกับหยุดนิ่ง
ยังจะมีใครกล้าปลอมแปลงบัตรเชิญคฤหาสน์เจ้าเมือง เพื่อแอบเข้ามาร่วมงานอย่างนั้นหรือ?!
สีหน้าย่ามใจของหวังชงแทบจะเอ่อล้นออกมา เขาก้าวยาว ๆ มายืนตรงหน้าจวินเหิง แล้วเอ่ยขึ้นอย่างลำพอง
“ไอ้หนู ไม่คิดเลยใช่ไหมล่ะ นายก็มีวันนี้ด้วย!”
“ปลอมแปลงบัตรเชิญคฤหาสน์เจ้าเมือง ข้อหานี้หนักมากนะ!”
“ตามกฎหมายแห่งอาณาจักรตะวันออก อย่างน้อยนายจะถูกขังเจ็ดวัน!”
“เจ็ดวัน ต่อให้บัญชีนี้ไม่พัง เลเวลก็ต้องตกรุ่นห่างจากผู้เล่นแนวหน้าอย่างแน่นอน คราวนี้ข้าดูซิว่านายจะยังผยองได้อีกแค่ไหน!”
หวังชงระบายรอยยิ้มสมใจอย่างบ้าคลั่ง น้ำเสียงแฝงความสะใจจากการแก้แค้น
ทางด้านล่วนซื่อควางเตาก็รีบส่งข้อความส่วนตัวไปถามจวินเหิงว่าให้ช่วยเหลือหรือไม่
จวินเหิงตอบกลับไปว่าไม่ต้อง แล้วจึงกล่าวกับหัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยว่า
“ข้าไปกับพวกท่านได้ แต่ข้าขอพบท่านเจ้าเมืองสักครั้ง”
หัวหน้าหน่วยรักษาความปลอดภัยส่ายหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงเย็นชาและหนักแน่น
“ขออภัย ท่านผู้มาเยือน ก่อนที่การสอบสวนจะสิ้นสุด ท่านไม่มีสิทธิ์เรียกร้องใด ๆ ทั้งสิ้น”
เมื่อเขากล่าวจบ องครักษ์เกราะเงินสองนายก็ขยับเข้ามา ข้างซ้ายขวาจับไหล่ของจวินเหิงไว้
“ฮ่า ๆ ๆ! ไอ้หนู นายแน่ไม่ใช่หรือไง ปราบบอสได้ด้วยหมัดเดียว เชิญเลย ยังไงล่ะ ขัดขืนดูเลยสิ!”
เมื่อหวังชงเห็นภาพที่จวินเหิงถูกควบคุมตัว มุมปากของเขาก็แทบฉีกไปถึงใบหู
ส่วนจวินเหิงกลับใช้สายตามองราวกับคนโง่ต่อหวังชง คนเราจะไร้สมองถึงขั้นนี้ได้อย่างไร?