“เพื่อน ระวังหน่อยนะ”
วินาทีที่หวังเถิงลงมือ ความกดอากาศทั่วทั้งลานประลองก็เหมือนลดต่ำลงไปหลายส่วน
ต่างจากท่าไม้อันแพรวพราวของหวังชง หวังเถิงโจมตีโดยไม่มีท่วงท่าฟุ่มเฟือยแม้แต่น้อย
เท้าขวากระแทกพื้น ร่างทั้งร่างก็พุ่งออกไปเหมือนกระสุนปืนใหญ่ที่ถูกยิงออกจากลำกล้อง พริบตาเดียวก็ข้ามระยะสามเมตรมาถึงตัว!
หมัดทะลวง!
หมัดนี้เรียบง่ายไร้การปรุงแต่ง แต่แฝงไว้ด้วยแรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ทัน
ทุกที่ที่คมหมัดผ่านไป อากาศถูกบีบอัดจนเกิดเสียงระเบิดต่ำทุ้ม ประหนึ่งสัตว์ร้ายที่ไร้รูปร่างกำลังคำราม!
รูม่านตาของจวินเหิงหดตัวลงเล็กน้อย เขารับรู้ได้ถึงความแตกต่างขั้นพื้นฐานระหว่างหมัดนี้กับท่าโจมตีของหวังชง
แต่เขาไม่ได้ถอยหลัง
กำหมัดขวาแน่น ชกสวนกลับไปเช่นกัน!
ตูม!!!
หมัดสองข้างปะทะกันตรงใจกลางลานประลอง เกิดเสียงดังสนั่นจนหูแทบดับ!
คลื่นกระแทกที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่าแผ่กระจายจากจุดปะทะออกไปรอบด้าน พัดเสื้อผ้าของผู้เข้ารับการฝึกที่อยู่รอบๆ สะบัดพึ่บพั่บ!
บนพื้น ร่างทั้งสองถอยหลังไปพร้อมกัน
หวังเถิงถอยติดต่อกันห้าก้าว แต่ละก้าวทิ้งรอยเท้าลึกไว้บนพื้น
ส่วนจวินเหิงถอยไปสามก้าว
“ฟู่!”
ทั่วทั้งลานดังเสียงสูดลมหายใจเย็นเฮือก
“บ้า! หวังเถิงเสียเปรียบในด้านพลังงั้นเหรอ?!”
“ไม่จริงใช่ไหม?! ไอ้หมอนั่นมันสัตว์ประหลาดอะไรกัน? เหลือเชื่อเกินไปแล้ว!”
“...”
เสียงอุทานด้วยความตกใจดังระงม
เพราะตลอดหลายปีมานี้ หวังเถิงมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วเมืองเจียงไห่ ในหมู่คนรุ่นเดียวกัน
ไม่ว่าจะเป็นความสามารถหรือกำลังรบ ก็ล้ำหน้าคนอื่นแบบตัดขาด