ตูม!!!
ชั่วพริบตาที่หมัดทั้งสองปะทะกันกลางลานประลอง พื้นที่โดยรอบพลันคล้ายหยุดนิ่งไปชั่วอึดใจ!
จากนั้น เสียงสนั่นสะเทือนแก้วหูก็ซัดกระหน่ำ!
คลื่นกระแทกที่มองเห็นด้วยตาเปล่าแผ่ขยายดุจคลื่นสึนามิ กระทั่งบางคนถึงกับเซถอยไม่หยุดเพราะแรงปะทะ!
หวังเถิงไถลไปบนพื้นเกิดเป็นร่องลึกสองเส้น ระยะเยื้องถึงห้าเมตรก่อนจะหยุดลงแทบไม่ทัน
แขนขวาของเขาสั่นระริก ข้อนิ้วกำหมัดมีเลือดซึมเป็นริ้ว
ส่วนจวินเหิงก็ไถลไปห้าเมตรเช่นกัน
กระเบื้องปูพื้นใต้เท้าแตกกระจาย เท้าทั้งสองจมลึกลงไปหลายนิ้ว
แขนข้างที่ปะทะก็สั่นเทาไม่ต่างกัน หลังหมัดแดงก่ำเป็นรอย
สูสีกัน!
ทั่วลานประลองตกอยู่ในความเงียบสงัดราวกับความตาย
ทุกคนเบิกตากว้าง จ้องมองสองร่างที่อยู่กลางเวทีด้วยความเหลือเชื่อ
“เสมอ... เสมอเรอะ?!”
“การโจมตีเมื่อครู่ของคุณชายเถิง ถูกไอ้หนุ่มนั่นรับไว้ซึ่ง ๆ หน้าได้งั้นรึ?!”
“บัดซบ... นี่มันคนหรือเปล่าวะ?!”
เสียงอื้ออึงซัดกระหน่ำทั้งสนามราวกับคลื่นยักษ์!
หร่วนหลิงซานเบิกดวงตากลมโตคู่นั้นกว้างสุดขีด ปากเชอรี่เล็ก ๆ เผยอเป็นรูปตัวโอ กว่าจะหลุดคำพูดออกมาได้ก็ครู่หนึ่ง
“เจียงไห่... ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มีคนสามารถต่อกรกับหวังเถิงได้สูสีปานนี้?”
จี้หยุนชางมิได้เอ่ยตอบ ในชั่วพริบตานั้น
ในที่สุดนางก็รู้แล้วว่า เหตุใดจึงรู้สึกว่าเด็กหนุ่มผู้นี้คุ้นตา