เสียงหวีดหวิวของลมปราณที่ถูกตัดเฉียบขาด ดังระเบิดขึ้นข้างกายจวินเหิง!
ไม่ใช่หมัด และไม่ใช่ศอก
แต่เป็นลูกเตะเฉียงที่แม่นยำและดุดัน ห่อหุ้มด้วยเสียงแหลมที่ฉีกอากาศ พุ่งตรงเข้าหาขมับของจวินเหิง!
ความเร็วของขาข้างนี้ เร็วกว่าศอกทะลวงใจที่หวังชงใช้เมื่อครู่ไม่รู้กี่เท่า!
แรงนั้นรุนแรงเสียจนทิ้งร่องรอยเงาลางเลือนไว้ในอากาศ!
รูม่านตาของจวินเหิงหดตัวเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่หลบ
เขาเพียงปล่อยมือที่ยึดข้อศอกของหวังชงออก ยกแขนขวาขึ้นตั้งปัดดั่งประตูเหล็ก!
ตึง!!!
เสียงกระแทกทุ้มดังขึ้นในลานฝึก เสียงคลื่นลมกระจายออกจากจุดปะทะ พัดปลายผมของเหล่าสมาชิกโดยรอบให้พลิ้วไหว!
ร่างของจวินเหิงสั่นเล็กน้อย กระเบื้องหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าส่งเสียงครางประท้วง รอยร้าวแผ่ขยายดั่งใยแมงมุมจากจุดที่เขายืนไปทั่วทิศ
“อืม?”
ผู้ที่เตะส่งเสียงอุทานเบาๆ เห็นได้ชัดว่าคาดไม่ถึงว่าจวินเหิงจะรับการโจมตีนี้ไว้ได้อย่างง่ายดายเช่นนั้น
เขาเก็บขาลงสู่พื้น กิริยาท่วงท่าราบรื่นไร้ที่ติดขัด
ผู้ที่ลงมือนี่เองคือหวังเถิง
เขาไม่รู้ถอดเสื้อสูทนอกออกตั้งแต่เมื่อไหร่ สวมเพียงเชิ้ตสีเทาเข้ม
ต่างจากหวังชงที่อวดดีกร่างใหญ่ หวังเถิงเพียงยืนเฉยๆ ก็คล้ายคมดาบที่ยังอยู่ในฝัก
ความแหลมคมเก็บงำไว้ แต่กลับทำให้คนมิกล้าประมาท
“พี่…พี่! มือฉัน!”
หวังชงกุมแขนขวา หน้าซีดขาว น้ำเสียงเจือเสียงสะอื้นและความเคียดแค้น
“มัน…มันหักมือฉัน! พี่ต้องแก้แค้นให้ฉันด้วย!”
หวังเถิงไม่มองหวังชง สายตายังคงจับอยู่ที่ตัวของจวินเหิง
ในดวงตาล้ำลึกคู่นั้น แววเอาจริงเอาจังปรากฏขึ้นเป็นครั้งแรก