ทั้งสองรักษาท่วงท่านี้ไว้ ราวกับว่าเวลาแข็งตัวประหนึ่งต้องมนตร์ในชั่วขณะนั้น
เจียงหมิงเยวี่ยมองเห็นเส้นโค้งขนตาของจวินเหิงได้ชัดเจน เห็นแววตาขี้เล่นเหน็บแนมที่ซ่อนอยู่ในดวงตาของเขา
แก้มของนางขึ้นสีแดงระเรื่อด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ลามจากปลายหูไปจนถึงลำคอขาวเนียน
"นาย... นายปล่อยฉันนะ!"
ในที่สุดนางก็ได้สติ ใช้แรงทั้งตัวผลักอกของจวินเหิง
แต่ช่วงแขนของจวินเหิงราวกับห่วงเหล็กกล้า ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย
"ไม่ปล่อย" เสียงของเขามีรอยยิ้มเจืออยู่
"ถ้าปล่อย เธอก็จะล้ม"
"ฉัน... ฉันยืนเองได้!"
จวินเหิงก้มศีรษะลง มองใบหน้างามขึ้นสีแดงเถือกของอีกฝ่ายที่ซุกอยู่ในอ้อมอก
"แน่ใจนะว่ายืนเองได้?"
"แน่นอน!"
เจียงหมิงเยวี่ยรีบผงกศีรษะหนักแน่น สายตาหลุบหลีก ไม่กล้าสบตาเขา
จวินเหิงยิ้มน้อยๆ ก่อนค่อยๆ คลายวงแขนออก
เจียงหมิงเยวี่ยเพิ่งเป็นอิสระ ก็รีบถอยหลังไปสองก้าว รั้งระยะปลอดภัยกับจวินเหิงทันที
นางจัดระเบียบปกเสื้อที่ยับย่นเล็กน้อย แสร้งทำเป็นมองดูรอบทิศทางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
"กระแอมๆ... บ้านหลังนี้ไม่เลวจริงๆ แสงส่องถึง ที่ว่างก็กว้าง..."
นางเอ่ยพลางสาวเท้าเร็วๆ ตรงไปยังบันได
"ฉันขึ้นไปดูห้องนอนที่ชั้นบนก่อนนะ!"
มองหลังของร่างที่หนีเตลิดไปนั้น รอยยิ้มในแววตาของจวินเหิงก็เข้มขึ้นอีก
และในตอนนั้นเอง เสียงออดกริ่งประตูก็ถูกกดดังขึ้น
จวินเหิงเปิดประตูห้อง ด้านนอกมีพนักงานส่งของสามคนในชุดยูนิฟอร์มปฏิบัติงานแบบเดียวกันยืนอยู่
"สวัสดีครับ ขอถามว่าเป็นคุณจวินเหิงหรือเปล่าครับ"
"เกมแคปซูลสองเครื่องที่ท่านสั่งไว้จัดส่งถึงแล้วครับ ต้องให้ติดตั้งตอนนี้เลยมั้ยครับ"